Idealisme

Op decorrespondent.nl las ik een artikel van Rutger Bregman, auteur van o.a. De meeste mensen deugen. Dit artikel droeg als titel ‘nee, je bent niet goed zoals je bent’. Op zich al opvallend dat beide titels van zijn hand zijn, aangezien ze in mijn ogen toch niet met elkaar in overeenstemming te brengen zijn.

De strekking van dit artikel was dat in deze tijd van crisis op crisis, de samenleving wacht op mensen die met morele ambitie de problemen van deze tijd aanpakken. Die hun carrière en talenten inzetten voor het algemeen goed, in plaats van de eigen portemonnee. En laat zijn analyse nou net zijn, dat die mensen erg zeldzaam zijn, en als ze er al zijn, de kans groot is dat ze vastlopen met een burn-out. De anderen die hun competenties alleen voor eigen gewin inzetten of die zonder competentie idealistisch aanmodderen in de marge krijgen een vette sneer. In Bregmans woorden “Wie eenmaal een labrador, een taartschep of een elektrische grasmaaier heeft, is doorgaans een verloren zaak”. Allemaal niet zo hoopgevend.

Mijn ervaring is echter anders. Hoewel ik herken dat je vanuit idealen soms te ver doorschiet en vast kan lopen, dat hoeft nog steeds niet het eindpunt te zijn. Ook daarvan kan je leren. De kunst is in balans te blijven tussen wat je wil bereiken en wat je daarvoor nodig hebt aan energie, tijd en competenties. Wat mij het meeste geholpen heeft en nog steeds helpt om idealist te zijn, is om op te trekken met anderen die dat ook zijn. Let wel, ik bedoel hier niet een vorm van activisme, want activisten zijn in mijn ogen vaak niet in balans. Die gaan te hard voor hun omgeving. Maar idealisten die meebewegen met hun omgeving, maar die ondertussen de juiste kant op proberen te duwen, die vind ik heel aantrekkelijk en aanstekelijk. Daar wil ik meer van weten. En voor mij hoeven dat ook geen Nelson Mandela’s, Martin Luther Kings of Greta Thurnbergs te zijn. Voor mij zijn dat leraren, pleegouders, vrijwilligers, buren die zich inzetten voor hun omgeving, enzovoort. Vaak zijn dit ook mensen die zullen zeggen dat ze misschien niet ‘goed’ zijn, maar die zich wel geliefd en gewaardeerd weten en gewoon doen wat ze voor handen krijgen om te doen. 

Misschien dat Rutger Bregman te weinig van dit soort mensen kent, want waar je mee omgaat, daar word je mee besmet. Dat is met corona zo, maar met idealisme ook. En op idealisme wil ik wel graag positief getest worden. U toch ook?

Egbert Ribberink