Trouw

Onze samenleving krijgt, als ik het goed zie, steeds meer de trekken van een afrekencultuur. Wie bijvoorbeeld in de politiek een inschattingsfout maakt of een paar steken laat vallen moet vroeg of laat het veld ruimen. In de sportwereld is het niet anders. De ene trainer na de andere vliegt, bij gebrek aan resultaten, de laan uit. Vandaag is het ‘hosanna’ en morgen ‘kruisigt hem/haar’. 

Het zou zomaar kunnen dat het juist vanwege deze afrekencultuur steeds lastiger wordt mensen te vinden die bijvoorbeeld in vrijwilligerswerk en de politiek verantwoordelijkheid willen nemen en dragen. 

Het mooie van geloven vind ik dat het in Gods koninkrijk er anders aan toe gaat. 

Daar werd ik opnieuw bij bepaald toen ik een boek las over de hond Hachiko. Van hem staat een bronzen beeld bij een treinstation in Tokio. Zijn baas was een professor die elke dag met de trein naar de universiteit ging. Elke morgen liep Hachiko met zijn baas mee naar de trein. Aan het einde van de middag ging Hachiko de professor bij het station weer ophalen. Hij was er altijd precies om vijf uur. In mei 1925 kreeg de prof een hartaanval en overleed. Hachiko kreeg een nieuwe baas. En toch kwam Hachiko elke dag naar het station. Klokslag vijf uur was hij er. Daar, bij de ingang van het station, wachtte hij dag in, dag uit, jaar in, jaar uit, op zijn baasje. Tien jaar lang. Tot aan zijn dood. 

Als een dier zo trouw is, dan moet de Schepper van dit dier toch nog veel trouwer zijn! Het schepsel kan de Schepper nooit overtreffen. Zo is God. Hij blijft op de uitkijk staan. Hoe ver weg je ook van Hem bent weggeraakt, hoezeer je ook tegen Zijn wil bent in gegaan of gaat. 

Voor wie schuld belijdt is er altijd een weg terug. Dankzij Jezus. Gods Zoon werd mens, zoals u en ik. Over de stal viel al de schaduw van het kruis. Om ons te bevrijden liet Hij Zich gevangen nemen en Zich de laan uitsturen.

Een kerstlied zingt: ‘In Bethlehems stal lag Christus de Heer, in doeken gehuld, als kindje terneer (...) Zo arm werd de Heer, der engelen Heer, Die zondaren mint, zo nameloos teer. Die hun wil vergeven, hoe veel het ook zij. Zo arm werd de Heiland voor u en voor mij’. 

Bij God daarom geen afrekencultuur. Wie in verbondenheid met Hem leeft mag telkens opnieuw beginnen.

ds. Kees de Groot