Column Dirk Timmer: Trouw

“Wil je met me trouwen?” vroeg Anton mijn vrouw iedere keer als we hem zagen. En iedere keer antwoordde mijn vrouw dat dit niet zou gaan omdat ze al getrouwd was. Hij knikte dan begrijpend en er werd even een praatje gemaakt over de dingen van de dag. Anton had een verstandelijke beperking, maar woonde door zijn afnemende gezondheid in dezelfde zorginstelling waar ook ik geregeld op familiebezoek ging. Zo kenden we elkaar. Nu zit ik met zijn neven en nichten om de tafel. “Zullen jullie goed voor oom Anton zorgen?” had hun moeder, jaren geleden alweer, op haar sterfbed gevraagd.

Dat hadden ze beloofd én gedaan. Hij kreeg bezoek van hen en werd opgehaald voor bezoek bij hen thuis. Er werden uitstapjes gemaakten er werd gezwommen… er was een heel schema van wie wanneer met oom Anton een activiteit zou ondernemen. Zijn 80e verjaardag zou een groot feest moeten worden, maar zo ver kwam het niet. Anton overleed aan de gevolgen van corona. Anton was altijd blij zijn familie te zien en het was dan ook gezellig met hem. “En dat ga ik missen”, zegt Adri. Er wordt instemmend geknikt. “Ik wou dat onze moeder kon zien hoe het na haar overlijden gegaan is…” 

Daar kan ik natuurlijk niet voor zorgen, maar al pratende ontstaat er wel een idee over hoe we dit toch vorm kunnen geven. Anton wist bij eenieder die hem kende een plekje in het hart te veroveren. Als we een apart moment organiseren voor de verzorgend en uit de zorginstelling om afscheid te komen nemen, geheel volgens de coronaregels van dat moment, komen ze dan ook bijna allemaal een laatste groet brengen aan ‘hun’ Anton. Na de uitvaartdienst volgt na de tocht náár de begraafplaats, ook de tocht óp de begraafplaats. 

Het wordt een hele wandeling. Met zijn kist op de rijdende baar lopen we eerst naar het graf van vader en moeder, de zwager en zus van Anton. Daar wordt even stil gestaan om ook hen een laatste groet te brengen. De neven en nichten hebben trouw al die jaren hun belofte aan hun moeder gehouden en dat willen ze als het ware laten zien. Dan nemen zes neven en achterneven van Anton de kist op de schouders. Het is nog een hele wandeling van het graf van moeder naar het nieuwe deel van de begraafplaats. Het is zwaar, maar de mannen houden vol. Nog één keer dragen ze Anton, zoals ze hem eigenlijk al die jaren gedragen hebben. Dit keer naar zijn laatste rustplaats. Wat mij betreft een wandelend monument van trouw...

Dirk Timmer, Via Humana
Uitvaartverzorging, 06 13245132