Column Ina de Wilde: De schoonheid van stil zijn

Misschien heeft u ook wel een eigenschap die u écht niet prettig vindt. Ik bedoel niet die van een ander maar die van uzelf. 

Ik heb die wel en ben me ervan bewust en ik baal ervan. Ik ben hiervoor ooit op een cursus intuïtieve ontwikkeling geweest maar het is me tot nu toe niet gelukt, om deze eigenschap kwijt te raken. 

Het punt is, dat ik gauw geraakt ben en daardoor te snel en te heftig reageer. Zonder nadenken heb ik dan mijn zegje al gedaan, wat niet altijd goed overkomt. Op die cursus destijds leerde ik, dat ik tijdens een intensief gesprek een denkbeeldige muur van rozen om mijn hart moest leggen. Maar telkens was ik weer te laat om die beschermende muur te gebruiken en was de opmerking, zin of mening van die ander alweer binnengekomen. 

Een kruisje op mijn hand wat me moest helpen herinneren, werkte ook niet. Een snelle babbel, gevat zijn, veel geluid, drukke gebaren, bezig zijn, harde stemmen. 

Het lijkt wel of we bang zijn geworden voor de stilte, dat we niet meer hebben geleerd om te mijmeren. Stil zijn en mijmeren geeft inzicht en zorgt voor prachtige dialogen. 

Ik bewonder mensen die de tijd nemen om te reageren. Heel af en toe ontmoet ik zo’n persoon of zie ik in een praatprogramma zo’n bijzonder iemand voorbijkomen. Zo’n persoon aarzelt, wacht, denkt, sluit een paar tellen zijn ogen voordat hij reageert of zegt gewoon dat hij iets niet weet. Ademloos luister ik.

De hoop dat ik bij het ouder worden bedachtzamer reageer, is tot nu toe een illusie. Maar ik zet door, elke dag is weer een nieuwe dag, ik wil, zonder mijn bevlogenheid te verliezen, anderen rustig aanhoren en mijn gedachten bewaken. 

Die muur van rozen om mijn hart is niet nodig, ik mag geraakt worden maar moet nog hard werken om de kracht van het stil zijn te gebruiken. 

Ina de Wilde