Column Egbert Ribberink: Echte Nunspeter

Sinds ik 5 jaar terug in Nunspeet kwam wonen, heb ik mij altijd afgevraagd wat nu een echte Nunspeter is. Het standaard antwoord op de vraag of men zich een echte Nunspeter voelt is vaak ‘nee’, omdat men hier ‘nog maar’ 40 jaar woont. 

Zelfs sommigen die in Nunspeet geboren zijn en er hun leven lang wonen, zeggen dat ze geen echte Nunspeter zijn, omdat hun ouders bijvoorbeeld in Harderwijk of nog verder weg geboren zijn. Dat is op zich al bijzonder, want dat geeft aan dat heel lang in Nunspeet wonen, je niet tot een Nunspeter maakt. 

Ook bijzonder vind ik het antwoord dat iemand geen Nunspeter is, omdat hij of zij uit Elspeet komt. Hier heeft een gemeentegrens blijkbaar geen invloed op het gevoel van identiteit.

Ik kan mij zelf ook niet echt een voorbeeld van een ‘typische’ Nunspeter voor de geest halen. Je hebt natuurlijk ‘Eibertje’ , over wie aan de toeristen wordt verteld hoe ze vanuit Vierhouten met een mandje eieren naar de markt kwam lopen. Ik beschouw dat echter meer als folklore, hoewel het wel een link heeft met het ondernemende van veel Nunspeters, getuigen de vele en grote bedrijven die zich hier hebben gevestigd.

Ook heb je natuurlijk de schilders, zoals Jos Lussenburg of Jaap Hiddink, maar hoewel zij veel liefde voor Nunspeet hadden, kan je volgens mij ook niet zeggen dat zij als personen nu goede voorbeelden zijn van een gemene deler, een archetype Nunspeter. Misschien het feit dat ze vaak een creatieve, op de natuur geïnspireerde, impressionistische ‘grove’ stijl hadden, is dat dan typisch voor Nunspeters?

Sporters uit Nunspeet halen regelmatig het nieuws, zoals Annemarie Worst die internationaal wedstrijden wint in het veldrijden. Ook lezen we over jeugdkampioenen golf en karten in de krant. Dat geeft wel aan dat sporten iets is waar we trots op kunnen zijn, maar dat geldt waarschijnlijk voor iedere plaats in Nederland die sporters hebben met landelijke of internationale allure. Het feit dat een van de grootste evenementen van Nunspeet een sport- en spelevenement is, de Keiler, geeft wel aan dat dit ons samenbindt en er veel Nunspeters zijn die zich hier mee bezig houden.

Misschien is de vraag overbodig en is er niet zoiets als een ‘echte Nunspeter’. Of moeten we niet 40 jaar of langer wachten voordat we onszelf een Nunspeter durven noemen, maar wanneer we ons herkennen in het ondernemende, creatieve, sportieve en sociale van onze mede-Nunspeters, dan mogen we ons zelf ook zo noemen.

Toch niet iets om je voor te schamen?