Column Egbert Ribberink: Design your own life

Vorige week was er een ongeluk op de Bovenweg in Nunspeet, waarbij in de krant vermeld werd dat de politie werd tegengewerkt, zelfs toen ze de ambulance wilden assisteren in het bereiken van de slachtoffers.

Misschien is het van alle tijden, maar naar mijn idee neemt dit de laatste tijd toe. Het is een uiting van verzet tegen autoriteit. En een soort van ‘bemoei je met je eigen leven’. Volgens een tiener die ik er laatst over sprak moesten de slachtoffers dan ook maar niet geholpen worden. Een soort van ‘eigen schuld, dikke bult’. In mijn ogen zijn beide ideeën een uiting van het wijdverspreide individualisme. Het individualisme is een houding van ‘ik weet zelf wel wat goed is voor mijn leven en daar heb jij je niet mee te bemoeien.’

Maar zijn wij als individuen wel in staat om echt ons eigen leven te leiden en helemaal vrij vorm te geven? Zijn we niet ontzettend vatbaar voor allerlei invloeden, bijvoorbeeld via social media, de krant, de groep waartoe we behoren en onze omgeving? En zonder dat we dat echt door hebben? Een voorbeeld van dit dilemma is wat een bekende Zweedse meubelgigant als slogan hanteerde: ‘design your own life’. Een fantastische uitdaging. Je mag helemaal zelf kiezen hoe je je huis inricht met echt design! Maar massa’s mensen kiezen voor hetzelfde (goedkope) kastje, bankje en bureautje. We ‘kiezen’voor de kudde, gek genoeg. En misschien is dat ook niet zo gek, want volgens mij klopt de hele aanname niet dat je als individu helemaal vrij kan zijn om te kiezen. Je wordt nu eenmaal gevormd door je omgeving. En het is fijn om bij een groep te horen. Het zou misschien wel fijn zijn als je je daar bewust van bent, zodat je werkelijk kiest, in plaats van alleen de beleving dat je kiest, terwijl je eigenlijk kuddegedrag vertoont.

Terug naar de Bovenweg. Het voelt dubbel dat ik me in deze column bemoei met de levens van de mensen die zich daar tegen de politie keerde. Ik ken ze niet eens. Maar ik doe het toch, want ik ben geen individualist, maar een idealist en ik hoop dat we in Nunspeet ruimte bieden aan hulpverleners, hen respecteren en helpen, zodat zij ook ons kunnen helpen als wij op straat liggen of een keer pech hebben. En ik sta er open voor als men mij erop aanspreekt als ik te hoog van toren blaas, want ook dat is mijn ideaal, dat we elkaar op constructieve manier mogen aanspreken en verder helpen als er iets beter kan.