Column Wilke het Lam: Bergbeklimmen

Vijf uur lang reisde ik deze week met de trein door een bergachtig landschap. Ik had dus tijd, zocht wat op internet en vond een gesprek over gezond ouder worden. Je bouwt gedurende de levenscyclus eerst op, je neemt toe in kracht, geeft je leven vorm, totdat het moment komt dat je energie gaat afnemen. Ik luister verder.

Op de vraag op welke leeftijd dat begint, vertelt de coach dat het energieniveau zo rond de dertig zijn hoogtepunt heeft. O, dat is toch al even geleden. Maar zo rond de vijftig vindt gemiddeld genomen een duidelijke verandering plaats, vervolgt zij. 

Je bent tot die tijd nog altijd op de een of andere manier omhoog geklommen, maar rond die leeftijd begint toch echt de afdaling. Hm, ook die leeftijd ben ik ruimschoots gepasseerd.

Ik houd van bergbeklimmen. Het beeld is duidelijk, het blijft hangen en verandert langzaam het perspectief. De berg opklimmen vind ik geweldig. Bij elk rustpunt is er wijder uitzicht, en telkens als je omhoog kijkt zie je de top dichterbij komen. Dat geeft moed, dat motiveert omdat je benieuwd bent naar het uitzicht op het hoogste punt. Dat maakt dat ik het volhoud. Boven gekomen is het vergezicht je beloning, mits er zich niet juist een wolk rond de berg heeft gevormd die je het uitzicht belemmert.

Dan de afdaling. Voor mij is het altijd een heerlijk moment om daaraan te beginnen. Het voelt zo ontspannen na al het klimmen, het gaat zoveel sneller, de rugzak is wat lichter geworden. Hoe lager ik kom, hoe meer ik ga verlangen naar het eindpunt. Want na een vermoeiende tocht is het toch heerlijk thuiskomen?

Ik vraag me af waarom wij het dikwijls zo anders zien als het over ons leven gaat. Waarom is het moeilijk te zeggen dat je over de top van energie heen bent? Waarom is het leuker, mooier, boeiender om jong te zijn? Ja, ontdekken, opbouwen, groeien heeft iets moois en motiverends. Maar ook in onze levenscyclus is die klim omhoog vaak een kwestie van zwoegen en doorzetten en richten op die top, terwijl je nog niet eens weet of het uitzicht wel zo helder is als je daar eenmaal bent. En zou het afdalen niet juist meer ontspannen kunnen zijn als we ons wat meer richten op dat thuiskomen?

En voor degenen die de Hemelse Vader kennen is het perspectief zeker dat zij aan het eind van die afdaling mogen Thuiskomen in het huis van de Vader!