Merel is trots op haar allereerste boek die niet zonder slag of stoot is ontstaan. ,,De sleutel naar dit geweldige verhaal van Witkind was schrappen."
Merel is trots op haar allereerste boek die niet zonder slag of stoot is ontstaan. ,,De sleutel naar dit geweldige verhaal van Witkind was schrappen." Patrick de Gier

Een boek over verlangen, avontuur en Afrika

Achtergrond

ERMELO Merel Disselkoen heeft de wereld afgereisd. In de Afrikaanse wildernis komt ze tot rust en voelt ze zich vrij. Afrika is dan ook de rode draad in haar debuutroman Witkind die 12 mei verscheen. ,,Ik deel graag het proces dat ik heb meegemaakt tijdens het schrijven."

Merel komt aanrijden in haar avontuurlijke Landrover Defender. Passender kan haast niet. Ze loopt stralend de koffiezaak binnen en legt haar boek vol trots op tafel. ,,Dit is hem dan." Witkind gaat over natuurfotografe Mia Zomer. Ze zou een gelukkige vrouw moeten zijn: ze heeft een glansrijke carrière, een luxeleven, een lieve dochter en een man die haar trouw is. Toch voelt het drukke gezinsleven in Nederland als een rollercoaster, waarin ze de tijd voor haar vierjarige dochter en de liefde voor haar man Quint is kwijtgeraakt. Ze haalt hem over om op een gezinssabbatical in de Afrikaanse wildernis te gaan. Tijdens de reis bloeit de liefde tussen Mia en Quint weer op en hervinden ze het gezinsgeluk. Maar als tijdens een onbewaakt moment dochter Coco plotseling in de bush verdwijnt, slaat de paniek toe.

(Tekst gaat verder onder de foto)


Merel tijdens een van haar avonturen. - Merel Disselkoen

SNELTREIN Witkind is fictief maar er zijn overlappingen met Merel’s leven. In het boek wil Mia terug naar de basis; weg uit een druk leven en weer tijd voor elkaar maken. Dat herkent Merel als moeder. ,,Het leven met een jong gezin is soms als een sneltrein. De drang naar avontuur is daarom ook de rode draad in mijn eigen gedachtegoed," aldus Merel. Ze wil het gevoel van vrijheid meegeven aan de lezers.

De drang naar avontuur is de rode draad in mijn eigen gedachtegoedHet verhaal speelt zich grotendeels in Botswana af, Merel’s favoriete land in Afrika. ,,Maar ik zou nog graag veel meer landen bezoeken, Kenia staat hoog op mijn lijst.” Merel reisde met haar gezin een maand door Botswana, van kampeerplek naar kampeerplek. ,,Ik dacht altijd terug aan mijn eigen ervaringen tijdens het schrijven. Ik zag mezelf daar zijn. Zo kan ik die beelden ook vertellen.”
Deze reis ging tegen het advies van haar omgeving in. ,,Veel mensen zeiden ‘waar begin je aan?’” Zelf was ze niet bang maar wel alert ten alle tijden. ,,We moesten constant opletten en onze kinderen in het vizier houden. Anders waren ze voer voor de hyena’s. Dit gevoel heb ik ook gebruikt tijdens het schrijven.”

FILM In het boek zijn scènes beschreven die naar de kern van een relatie en van een gezin gaan volgens Merel. ,,Ik wil mensen aan het denken zetten tijdens het lezen en hen in het verhaal meenemen alsof ze zelf in de wildernis zijn", vertelt ze. Ze kaart ook onderwerpen aan die niet eerder aangekaart zijn zoals de omstandigheden van de Afrikaanse wilde hond. ,,Ik wil mensen ook wat kunnen leren.” Dit is één van de redenen waarom Merel graag zou willen dat Witkind verfilmd wordt. ,,Ik wil een boodschap uitdragen en ik zie het allemaal in filmscènes voor me."

De wereld is zo groot, dat geef ik ook aan mijn kinderen mee.Merel woont op dit moment met haar man en vier jonge kinderen (5, 9, 11, 12) in Speuld. Ze hebben het hier naar hun zin. ,,De mooie natuur is fijn en het is kleinschalig”, aldus Merel. Ze heeft al veel van de wereld gezien, haar hart ligt in Afrika maar ze vond haar 'thuis' in Nederland.  ,,Schrijven kan ik ten slotte overal ter wereld doen." Maar haar drang naar meer blijft. Ze heeft veel doelen die ze allemaal achterna gaat. ,,De wereld is zo groot, dat geef ik ook aan mijn kinderen mee.” 

Op haar achttiende vertrok ze, met een havo-diploma op zak, naar Australië. ,,Mijn vriendinnen gingen allemaal studeren maar ik wilde de wijde wereld in”, vertelt ze energiek. Na Australië bezocht ze meerdere landen, waaronder Amerika en Indonesië maar ze werd verliefd op Afrika. In 2004 zette ze voor het eerst voet op de bodem van het Afrikaanse continent.

(Tekst gaat verder onder de foto)


Merel en haar kroost. - Patrick de Gier                             

LEF ,,Ik had niet het juiste papiertje maar genoeg lef en ‘ballen’ om het avontuur aan te gaan.” In 2004 en 2005 is ze voor de Johan Cruyff Foundation naar een township in Zuid-Afrika uitgezonden. Daar coördineerde ze de bouw van een groot sportcomplex, inclusief het eerste Cruyff Court in Zuid-Afrika. Terug in Nederland kreeg ze een goede baan bij de KRO-televisie. Toch zegde ze deze na een jaar weer op om haar hart te volgen. Dit resulteerde in de start van haar eigen onderneming. Ze verkocht meer dan tien jaar sieraden en tassen en later ook een brede collectie aan Afrikaanse woondecoraties.

Een paar keer per jaar reisde Merel naar Afrika, op zoek naar de onontdekte schatten die ze voor opdrachtgevers importeerde. Hierdoor werd ze ambassadeur en reisblogger voor Talisman travel design, een reisorganisatie die exclusieve reizen op maat over de hele wereld aanbiedt. Daarna bood SALT- magazine haar aan om voor hen te gaan schrijven. 

Tijdens haar werk in Zuid-Afrika is Merel begonnen met schrijven, ze hield toen een blog bij op de website van de Cruyff Foundation. Hier kreeg ze veel positieve reacties op. Terug in Nederland ging ze meer schrijven over haar eigen reizen naar Afrika. ,,Ik kon er echt mijn ei in kwijt”, vertelt Merel. Ze schreef ook haar hele leven op papier maar besloot dat ze dit niet met iedereen wilde delen. ,,Ik heb het toen vier keer laten drukken, dit kunnen mijn kinderen lezen als ze later groot zijn”, vertelt Merel tevreden.

FANTASIE Hierna was ze er echt aan toe om iets vol fantasie te schrijven. En in vier jaar tijd ontstond het boek Witkind. Het schrijven van Witkind was niet altijd gemakkelijk. ,,Ik heb avonden en nachten geschreven toen mijn kinderen nog jong waren. Als anderen om elf uur naar bed gingen, begon mijn werkdag." 

Ik heb avonden en nachten geschreven toen mijn kinderen nog jong waren.Ze heeft ook een aantal scènes aan haar kinderen voorgelegd om te kijken hoe zij zouden reageren. Het leukste en tegelijkertijd het moeilijkste aan het schrijven van een boek is volgens Merel om jezelf helemaal vrij te laten in het schrijven. ,,Het is een puzzel die in elkaar moet passen. En mijn hoofd zat soms zo vol met scènes, dat mijn typen vaak mijn hersens niet bij konden houden," vertelt ze geamuseerd. 

Toen ze een redacteur inschakelde om het manuscript te beoordelen, bleek dat ze veel moest schrappen, er zaten namelijk drie verhalen in één boek. ,,Ik heb zoveel gehuild, maar het boek is er alleen maar sterker door geworden.” Het einde van het boek heeft lang op zich laten wachten. ,,Ik vond dit lastig, wanneer krijgt de lezer een voldaan gevoel? Ik heb het net zo vaak herschreven totdat ik het voor me zag als een film.”

UITGEVER Het vinden van een uitgever was ook een uitdaging. Merel heeft tien maanden lang aangeklopt bij verschillende uitgevers. Uiteindelijk is het gelukt om haar boek bij Gopher uit te geven. ,,Tijdens het eerste gesprek werd me gevraagd wat het vuur in mij laat branden." Merel’s antwoord had alles te maken met haar moeder. Zij is overleden toen Merel 22 jaar was, het boek is opgedragen aan haar. Het overlijden heeft Merel de drive gegeven om alles uit het leven te halen. ,,Dat is het vuurtje in mij. Ik geloof dat de wereld aan je voeten ligt, maar je moet het wel zelf doen."

(Tekst gaat verder onder de foto)


Merel showt vol trots haar boek. - Patrick de Gier                                  

Merel deinsde als kind al nergens voor terug. Ze is nooit een volger geweest en maakte haar eigen keuzes. ,,Ik ben een vrouw met een missie en ik durf op mijn bek te gaan. De deuren stonden echt niet altijd open maar ik heb door hard te werken mijn dromen na kunnen streven en dat doe ik nog steeds."

Ik ben een vrouw met een missie en ik durf op mijn bek te gaan.De reacties uit haar omgeving op de vooraankondiging van het boek zijn positief. ,,Iedereen uit mijn inner circle is trots dat ik heb doorgezet." Reacties van anderen is iets waar Merel vaker over heeft nagedacht. ,,In het begin vond ik het lastig om alles op te schrijven, ik dacht dan; ‘wat als mensen uit het dorp deze seksscène lezen?’ Maar dat heb ik losgelaten. Iedereen gaat er wat van vinden, daar kan ik niks aan veranderen.”

Merel’s kinderen vinden het leuk dat hun moeder nu schrijver is. Ze weten al veel over de wereld en haar twee oudsten zijn zelfs met haar mee geweest naar de township in Zuid-Afrika waar ze werkte. ,,Mijn kinderen willen ook de wereld rondreizen, maar ik vraag altijd of ze dat willen omdat ik dat doe of omdat ze het zelf willen."

Inmiddels is Merel alweer bezig met haar tweede boek. ,,Ik heb alle verwijderde scènes uit Witkind weer kunnen gebruiken." Het nieuwe boek gaat over Mia toen ze 17 jaar was, in Witkind is ze 39. ,,Door het lezen over Mia's geschiedenis ga je haar beter begrijpen.”

Ze heeft samen met Uitgeverij Gopher het boek gepromoot o.a. door het geven van presentaties. Vol enthousiaste vertelt ze over haar boek en het proces wat hieraan voorafging. In mei is de lancering. Dit gebeurt uiteraard buiten, waar Merel zich het fijnst voelt.
Witkind is nu te bestellen bij iedere boekhandel in Nederland. Ga voor meer informatie naar: mereldisselkoen.com.

Julia van Buuren

advertentie
advertentie
Afbeelding
Brandweer rukt met groot materiaal uit voor bermbrand A28 bij Hulshorst 11 uur geleden
Afbeelding
Nunspeetse kickbokser Maik Mulder (27) wordt prof 11 uur geleden
Afbeelding
Van Hoofddorp naar de Veluwe: ‘Nunspeet straalt rust uit’ 11 uur geleden
Afbeelding
Brandweer houdt water op voorraad wegens groot risico natuurbrand 15 aug, 11:05
Afbeelding
Tuin in lichterlaaie in Nunspeet 15 aug, 08:15
Afbeelding
Flinke bosbrand aan de Houtduiflaan 15 aug, 08:06
Afbeelding
Open bijendag in Nunspeet 12 aug, 09:00