Column: De tikkende tijd van een klok

Eens bekend om zijn serene rust en als toevluchtsoord voor wie de stadsdrukte wilde ontvluchten, lijkt de Veluwe nu langzaam te buigen onder de druk van de voortschrijdende tijd. De zachte klanken van de natuur worden steeds vaker overstemd door het geluid van een economische machine die nooit lijkt te rusten. Hoe lang zal het nog duren voordat ook de Veluwe volledig opgaat in de 24-uurs economie, waar de zogenaamde rustdag slechts een nostalgische herinnering wordt?

Arnold Bergmans

Het tempo van de wereld om ons heen lijkt sneller te worden en de Veluwe, met zijn schilderachtige dorpjes en uitgestrekte bossen, ontkomt niet aan deze trend. De lokale economieën worden steeds meer afgestemd op de constante behoefte aan beschikbaarheid en bereikbaarheid. De vraag is niet langer óf, maar wanneer de klok rond bedrijvigheid de norm zal worden.

De zondagsrust, ooit een onbetwistbaar onderdeel van het Veluwse ritme, staat onder druk. Winkels, restaurants en recreatievoorzieningen lijken hun deuren steeds vaker te openen op de dag die ooit was gewijd aan rust en bezinning. Het traditionele gezinsuitje op zondagmiddag wordt nu soms verstoord door het geraas van de moderne economie, die niet lijkt te beseffen dat er ook een tijd is om even adem te halen.

De vraag is: is dit het onvermijdelijke gevolg van vooruitgang, of verliezen we iets waardevols in het proces? De zondagsrust op de Veluwe was niet slechts een kwestie van sluitingstijden; het was een culturele adempauze, een moment waarop de gemeenschap samenkwam in stilte en verbondenheid. Het was een erkenning van het belang van rust en herstel te midden van de natuurlijke pracht van de Veluwe.

Terwijl we op weg lijken te zijn naar een 24-uurs economie, is het de moeite waard om na te denken over de prijs die we betalen voor dit onophoudelijke tempo. Kunnen we de balans bewaren tussen vooruitgang en het behoud van de unieke identiteit van de Veluwe? Kunnen we een manier vinden om te gedijen in de moderne wereld zonder de rust te verliezen die ons ooit naar dit betoverende landschap trok?

De tijd tikt voort, en de toekomst van de Veluwe als een oase van rust staat op het spel. Misschien is het moment aangebroken om niet alleen te kijken naar de economische klok, maar ook naar de klok van de natuur. Misschien moeten we ons afvragen wat we bereid zijn op te geven in ruil voor een 24-uurs samenleving en of de stilte van de Veluwe niet een schat is die het waard is om te behouden, zelfs in deze tijd van onstuitbare vooruitgang.