In gesprek met Hans Tijmes - Onbaatzuchtig

Een zandweg leidt mij naar het in het bos verscholen huis van Alphons en Irene Devilee. Ik kijk gefascineerd naar een oude villa met in natuursteen opgetrokken hoektoren met kantelen. 

Alphons (78) leidt mij naar de voorkamer met de hoektoren: “Dit huis heet De Voorpost, hier was vroeger de receptie waar kampeerders zich konden inschrijven. Deze bijzondere villa werd in 1906 gebouwd en bewoond door familie Rolandus Hagendoorn en werd in de volksmond ook wel de Rolands Toren genoemd. Vanuit de toren had je toen zicht op de Zuiderzee.” In 1934 werd de villa verkocht aan de Arbeiders Jeugd Centrale (AJC). Adriaan Vorrink, broer van de leider van de AJC, ging er toen wonen. Na 1950 werd de villa achtereenvolgens bewoond door de families Bruinzeel en van Maanen. “En sinds 1986 wonen Irene en ik hier.” De AJC werd in 1958 opgeheven en men zette de activiteiten door onder de stichting Zon & Vrijheid. In 1998 werd dit stichting Paasheuvelgroep. “Ik was tot mijn veertigste werkzaam in het sociaal-cultureel werk. Stichting Zon & Vrijheid heeft mij aangenomen als bedrijfsleider, met de verplichting om hier te wonen. Na tien jaar werd ik coördinator en begeleider sociale groepsvakanties. Dankzij de bijdrage van diverse fondsen, vakbonden en de Vriendenloterij, organiseren we bij de Paasheuvelgroep een ‘Weekje Weg’ voor kwetsbare mensen. Na mijn studie Pedagogiek heb ik me in diverse gemeenten ingezet voor mensen. En de laatste 35 jaar voor de stichting om sociale groepsvakanties mogelijk te maken. Daarnaast gaf ik taalles aan jonge asielzoekers. Ook leid ik een gespreksgroep en heb ik bijgedragen aan de oprichting van het Vierhouterkoor. O ja, en op 5 december geef ik acte de présence als Sinterklaas.

Ja, van jongs af aan heb ik een zwak voor mensen, gelukkig ben ik niet de enige.” Dat ondervond Alphons toen hij in de tuin een ernstige bloedvergiftiging opliep. “Tijdens mijn ziekenhuisverblijf hebben buurtbewoners en kennissen ons onbaatzuchtig bijgestaan. Zij maakten terstond een vervoer- en een warm-eten-appgroep aan, zodat Irene dagelijks naar het ziekenhuis kon gaan en na thuiskomst niet hoefde te koken. Jonge asielzoekers zorgden bij thuiskomst voor een heerlijke zelfgebakken taart en we waren ook blij met een lieve inwoonster uit Vierhouten die verslagen maakte van de gesprekken met ziekenhuisspecialisten. Ik ben nu langzaam herstellende, maar blijf kwetsbaar. Waar mogelijk zal ik me professioneel en onbaatzuchtig inzetten, net als voor ons is gedaan.”