Hallo Veluwe, Vaarwel Veluwe: Verhuizen naar een tweede huis in Frankrijk

Jeroen (63) en Mirian (56) Snaterse uit Nunspeet hebben al meer dan twintig jaar een tweede huis in Frankrijk. Vanaf oktober van dit jaar verhuist het echtpaar, dat overigens onlangs opa en oma is geworden, naar hun huis in Frankrijk. Het huis in Nunspeet is verkocht.

Johanna Sijbel

Het idee kwam door de vader van Jeroen Snaterse. “Hij zei altijd dat hij na zijn pensioen naar Frankrijk zou emigreren”, vertelt Jeroen. “Maar hij mocht niet ouder worden dan 55, dus zijn droom is nooit uitgekomen. Dat zette ons aan het denken: als je iets wilt, moet je het op tijd doen.”

Toen het echtpaar met hun zoons - die toen een jaar of 10 waren - op bezoek was bij vrienden met een huis in Frankrijk, raakten ze enthousiast. “We zochten een streek uit die niet te dichtbevolkt is en waar de huizen nog betaalbaar waren. Zo kwamen we uit in de regio Allier. We kozen vijf huizen om in de herfstvakantie te bekijken. Toen we bij dit huis aankwamen, riepen de jongens: ‘Ja! Deze moeten we doen!’ We brachten en bod uit en dat werd geaccepteerd.” 

Dit was in 2004. In 2009 maakte het gezin plannen te emigreren, maar dat lukte toen financieel niet. Inmiddels zijn de zoons het huis uit en vinden Jeroen in Mirian het tijd om hun verhuisplannen door te zetten. “We stoppen met werken en gaan daar heerlijk genieten. De woning staat 950 kilometer verderop, het is geen wereldreis. We rijden nu al vaak in een weekend heen en weer.” Volgens Jeroen en Mirian raakt Nederland zijn authentieke sfeer kwijt. “Ook hier in het dorp: Nunspeet is niet meer dorps. Dat heb je in Frankrijk nog wel. Daar hebben we voor 350 mensen een gemeentehuis en een burgemeester die twee middagen per week werkt. Het is echt ‘ons kent ons’. Toen we een keer iets gedaan hadden wat niet mocht, kwam de burgemeester zelf langs. Hij stapte uit zijn auto om ons erop aan te spreken. We vroegen hem binnen en drie uur en een fles wijn later was alles in kannen en kruiken. Hij stapte weer in de auto die nog met draaiende motor op de oprit stond.”

Het huis in Frankrijk heeft anderhalve hectare grond en is in de afgelopen jaren flink opgeknapt door Jeroen, Mirian en hun zoons. “Toen we het kochten, had het niet eens een binnentoilet. In een betonnen torentje zat gewoon een gat in de grond. Het dak van het huis vervangen was een groot avontuur. Juist in de zomer dat wij gingen verbouwen was het weer erg wisselvallig. Dus elke avond dekten we het dak af met zeilen. Als we ‘s avonds in bed lagen - in onze camper, want tijdens het klussen leefden we niet in het huis - hoorden we ‘drup, drup, drup’. Dus wij er weer uit. Soms moesten we met al ons gewicht aan de zeilen hangen om het water eraf te krijgen. De nieuwe eikenhouten balken - massief en zes meter lang - verplaatsten we alsof we de Flintstones waren: rollend over een rijtje palen. Ik duwde de balk en Mirian verplaatste telkens het achterste paaltje naar voren, zodat ik kon blijven rollen. Daarna trede voor trede de trap op. Het moet een komisch gezicht geweest zijn. Maar uiteindelijk is het huis prachtig geworden. We vinden het heerlijk om te klussen. Daarom hebben we ook de vakantiewoningen op ons land zelf gebouwd. Van fundering tot het dak, ook het water en elektra hebben we zelf aangelegd.”

De laatste dagen voor de sleuteloverdracht van het huis in Nunspeet, woont het paar in hun camper. “We hebben er zin in!”