In Nunspeet neergestreken Brabander Thomas Heyman bundelt veertig jaar poëzie

De woning van Thomas Heyman in Nunspeet ademt creativiteit en boeken. Als kind kreeg hij de liefde voor het geschreven woord al mee van zijn familie. Op 31 maart verscheen zijn boek ‘Omlijste gedichten’. Op zaterdag 9 mei ‘houdt hij deze ten doop’ - zoals hij het zelf noemt -  in Bibliotheek Nunspeet.

Johanna Sijbel

Heyman verhuisde in 2025 met zijn jongste zoon naar Nunspeet. “Door corona was mijn huis een sterfhuis geworden”, vertelt de vader van drie openhartig. 

“Mijn vrouw stierf thuis, omdat het hospice dicht was. Drie jaar bleef ik na haar dood in hetzelfde huis te wonen. Toen vertelde ik mijn nog thuiswonende kinderen dat het echt niet meer ging. Mijn oudste zoon verhuisde en mijn jongste zoon ging met mij mee naar Nunspeet. In de jeugd van onze kinderen kwamen we hier al vaak tijdens vakanties.”

Door corona was mijn huis een sterfhuis geworden

Maatschappelijk werker
Vanaf zijn negentiende werkte hij als maatschappelijk werker, onder andere in een crisiscentrum voor jongeren in Amsterdam. Hij blikt met weemoed terug op die tijd. “Wij als begeleiders waren de dirigenten van een orkest vol hele mooie solisten. We mochten jongeren begeleiden in het nemen van hun verantwoordelijkheid. Mooi om te zien hoe jongeren zich om elkaar bekommerden, ondanks hun grote verschillen. Zo was er een meisje met anorexia dat van een F-side jongen uit de Jordaan ‘Jij moet gewoon een lekkere biefstuk in je mik stoppen’, te horen kreeg”, lacht Heyman.

Zwaardere kant
“De jongeren konden hard zijn tegen elkaar, maar ze hadden een goede band en konden het van elkaar hebben.” Tussen de vrolijke anekdotes door geeft de pensionaris ook een inkijkje in de zwaardere kant van het werk. Hij noemt ‘het meisje in Vlaardingen’ dat een aantal jaar geleden door mishandelingen door haar pleegouders ernstig hersenletsel opliep. “Dat is een voorbeeld van een schrijnende situatie, maar ik ken er nog veel meer.”

Bij Heyman in huis is een boek nooit ver weg

Tijdens zijn loopbaan bleef de maatschappelijk werker schrijven. Hij schreef satirische verhalen onder een pseudoniem en publiceerde vakboeken, maar ook het kinderboek ‘Nina zegt nee’ over misbruik. De dichtbundel is het resultaat van 40 jaar dichten voor zichzelf. 

Wij als begeleiders waren de dirigenten van een orkest vol hele mooie solisten

Schrijven om te verwerken
Soms schreef hij om te verwerken, zoals in de tijd dat zijn vrouw ziek was en overleed; soms om zich te uiten, zoals in de gedichten over zijn kinderen; soms uit hobby, zoals de limericks en een gedicht over een flatgebouw, in de vorm van een flatgebouw.

‘Anita van 8 ging door een hel’
Een krantenartikel uit de jaren ‘90 met als kop ‘Anita van 8 ging door een hel’ bracht hem in beroering. Het meisje stierf door mishandeling. “Ik kon er geen woorden aan geven. Ik vroeg een vriendin erover te schrijven. Haar gedicht is meegenomen in de bundel. Pas in 2025 kwamen mijn woorden over dit onderwerp er in het gedicht ‘huiselijk’ uit.” De bundel bestaat uit gedichten op de rechterpagina en een uitleg over waarom het gedicht geschreven is (’de omlijsting’) op de linkerpagina.

Vuist tegen oorlog
De opbrengst van de dichtbundel gaat naar Save the Children. Hiermee wil Heyman een vuist maken tegen oorlog. “Ik hoop dat meer mensen zich bij dit protest aansluiten door met hun eigen creaties ook iets bij te dragen aan een goed doel”, besluit hij.