Energierekening

De energieprijzen schoten als gevolg van de oorlog pijlsnel omhoog. Dat veroorzaakte veel onzekerheid, vooral voor mensen met een klein inkomen. Illustratief is het verhaal van een alleenstaande moeder uit Nunspeet. 

Het was koud op het marktplein. Zij kwam net met haar jengelende kind uit het Gemeentehuis. Getweeën gingen zij op afstand naast mij, in ‘t zicht van Eibertje, op de bank zitten. Vragend keek ik haar aan. ,,Nee”, zei ze. ,,Ik durfde nu nog niet naar het loket om te vertellen dat het onmogelijk voor mij is om tegelijkertijd de energierekening en de huur te betalen, voor gezond eten te zorgen, en het thuis warm te houden. Toch moet ik wel een beroep doen op de schuldhulpverlening.”

Daar zat ik dan, geconfronteerd met een probleem, dat het bestaan van een moeder en kind ten diepste raakte, en zij zijn niet de enigen. Dat dwingt tot bezinning… en politieke daadkracht.  Nog dezelfde week belde ze, ik hoorde de opluchting in haar stem. ,,Ik krijg 800 euro energietoeslag.” Ik was blij voor haar, maar vroeg me ook af of hiermee haar probleem opgelost was.

Alhoewel de prijs van energie blijft dobberen, lijkt het aannemelijk dat er na de oorlog een zekere prijsstabiliteit ontstaat. Die door de noodzaak om in Europa met schone energie zelfvoorzienend te zijn, hoger wordt dan voor de oorlog.  Alle reden dus om na te gaan hoe wij onze Nunspeetse samenleving op een solidaire wijze gaan inrichten zonder dat inwoners met een laag inkomen door ‘energie- armoede’ de dupe worden. 

De maatschappij dat zijn wij, verantwoordelijk voor elkaar. Ook in Nunspeet hebben wij bedrijven met publiek geld overeind gehouden en daarmee ook de aandelen van de investeerders. Dat verplicht hen tot solidaire wederkerigheid, door meer belasting te betalen over hun hoge inkomens, vermogen en bedrijfswinsten. Zodat de minima hun energierekening kunnen betalen en met een glimlach op het gezicht volwaardig mee kunnen doen. 

Hans Tijmes, op de bres voor betaalbare en schone energie.