Hulshorst morele winnaar tijdens derby ‘t Harde

Wanneer je een uur lang met een man minder speelt, de druk van ’t Harde moeiteloos weerstaat en zelf nog de beste kansen creëert dan ben je de morele winnaar. Hulshorst tegen ‘t Harde bleef 0-0.

“Dat levert helaas maar één punt op. Dit Hulshorst is een hechte formatie die er voor gaat.” Ruben Bets is weer terug op de mat nadat hij een seizoen de rechterhand was van trainer William van den Hul en hoe! Hij is toegegroeid naar zijn oude norm, compenseert het klimmen van de jaren met spelinzicht en inzet, kort en goed: een rots in de branding waarop de aanval van ’t Harde zich te pletter loopt. 

Het is deze middag een beetje de jongens tegen de kerels. ’t Harde laat in de eerste tien minuten met verzorgd voetbal na om zichzelf te belonen. Als na een half uur Marcel ten Have van de thuisclub vroegtijdig onder de douche mag na een overtreding die volgens de regels terecht met rood wordt bestraft, maar niet passend in de wedstrijd, lijkt er voor de bezoekers tijd genoeg om de winst binnen te slepen. Dat pakt totaal anders uit. Natuurlijk heeft ’t Harde een overwicht, maar als er één speler van ’t Harde aan de bal is, staan er twee van Hulshorst klaar om hem die af te pakken. Acties in een veel te laag tempo, even veel vlotte combinaties als ijscokarren in de Sahara. Bij Hulshorst zijn Timothy de Haan en Peter Martijn bij tegenstoten veel gevaarlijker. 

In het begin van de tweede helft moet doelman Sander van der Groef zich met gevaar voor lijf en leden op een voorzet werpen om erger voor ’t Harde te voorkomen. “We bakken er daarna niet veel van, creëren geen kansen. Je kunt niet de voorhoede eenzijdig voor dit falen verantwoordelijk stellen. Er lag een matheid over het hele team. Dit is flink balen”, zegt aanvoerder Sam van Norel met een gezicht dat op onweer staat. Het contrast met dat van Ruben kan niet groter zijn.

“De duels waren voor ons, we werkten ons een slag in de rondte. We willen terug naar de derde klasse en dat stralen we uit.” Dit Hulshorst is in niets vergelijkbaar met de ploeg die kansloos degradeerde. De broers Den Herder kwamen over van Vierhouten, en enkele spelers uit eigen gelederen stroomden in, maar in grote trekken hebben we dezelfde bezetting. Het duurde even voordat we elkaar gevonden hadden. Laat het duidelijk zijn dat we terug willen naar de derde klasse; we gaan niet voor minder.”

Een buren clash waarin met energie wordt gesmeten, waarin de kansen zo dun zijn als een vers gevlochten draad door een spin. Scheidsrechter Van der Heijden houdt het kort en trekt volgens Hulshorst te snel de rode kaart, die de angel uit het duel haalt. Daar staat tegenover dat sommige spelers blij mogen zijn dat ze aanhoudend commentaar met niet meer dan geel beloond zien.

‘t Harde is nog steeds te wisselvallig. Voetballend tot veel in staat, maar te individualistisch gericht waarbij het teamwprk in de kleedkamer achter blijft. Trainer René van ‘t Goor hamert daar regelmatig op. Maar te vaak is hij roepende in de woestijn.

Dick van der Veen