Op pad met Hans Tijmes: Beleving van de natuur (5)

Maandelijks ga ik op pad met een Nunspeter. Zij of hij vertelt waarom de natuur zo belangrijk is. Ik heb afgesproken met Joke Harmsen, 84 jaar. De wandeling die zij uitkoos, begint op de Stakenbergerheide bij het fantasierijke Gorgelrijm van Cees Buddingh; ‘De bozbezbozzel’. 

Hans Tijmes

Met op de achtergrond de uitkijktoren steken wij de weg over en maken een rondje over het Tijdkijkerpad. Voor ons zien we stukjes heidevelden met solitaire jeneverbessen en hier en daar breedgerokte vliegdennen en door de zon verlichte berken. In de verte wordt de heide omringd door bloeiende krentenboompjes en een variatie van diepdonker tot zachtgroen gekleurde bomen en struiken. Het is 11 uur ‘s morgens en er zijn slechts een paar wandelaars te zien als wij, onder een strakblauwe lucht, de heide, met teveel pijpenstrootjes, betreden.

Joke: “Deze heide heb ik uitgekozen omdat ik in Nunspeet daar de oudste herinneringen aan heb. Ik wandelde hier graag. Als ik alleen was nam ik altijd mijn hond Tache mee. Vaak liep ik met m’n dochter Anneke of met m’n vader. En later met Kees, mijn latere partner. Er zijn twee routes die je kunt lopen; richting Elspeet en richting Hulshorst. Kees was ook geïnteresseerd in de natuur, we hebben veel lange wandelingen gemaakt. Vooral tijdens en na  het overlijden van mijn broer, en van Kees, had ik erg veel om over na te denken. Ik probeerde mijn gevoelens te verwerken. Er ging van alles door me heen waar ik geen grip op had. In de natuur voelde ik geborgenheid en kon ik tijdens de vele wandelingen mijn gedachten laten gaan om uiteindelijk troost te vinden in dragende herinneringen. Het maakt niet uit of ik in het bos of tussen de weilanden door wandel. Ik ben een mens die van stiltes houd. Samen zijn is prettig, maar dan wel met de broodnodige stiltes; stil te staan bij wat er was en is, zodat ik rust kan vinden.”

“Zie je die weidsheid? Ik vind de winter heel mooi, je kan dan de structuur van de bomen zien én verbeelden hoe het in het voorjaar groen wordt en alle knoppen uitbotten. De herfst vind ik ook prachtig, vooral het kleurrijke verval en het spel van licht en schaduw. De natuur in al haar verscheidenheid zie ik ook terug in de schilderijen van Jan van Vuuren (Noord-Veluws Museum in Nunspeet) waarin hij het heidelandschap en de boer, en het erf in harmonie met de natuur, vastlegde. Ik ben meer een mens van beleving dan van het er over praten. Het wandelen in de natuur hier, en tijdens de tochten over het Marskramer- en Pieterpad is voelen met je hart en verwerken.”