Jan van Olst bij het graf van zijn vrouw Erika op de begraafplaats in 't Harde.
Jan van Olst bij het graf van zijn vrouw Erika op de begraafplaats in 't Harde. Barry Wensink

Rubriek ‘Voor altijd in ons hart’: ‘Erika, je was het zó waard geleefd te hebben’

18 augustus 2023 om 15:25 Algemeen

Erika van Olst - van Stormbroek werd in haar leven tweemaal getroffen door kanker. Waar ze de eerste keer wist te ‘overleven’, was de tweede strijd een kansloze. Ze overleed 30 mei 2015 op 57-jarige leeftijd. Met haar man Jan praat ik uitvoerig over zijn wederhelft die van het leven hield, gek was op winkelen, op vakantie gaan, heerlijk lachen en verjaardagen vieren. “Wat wás ik gelukkig met die vrouw.”

Barry Wensink

De ontvangst op deze dinsdagmiddag is hartelijk. Het is prachtig weer en buiten zitten en het verhaal aanhoren is allesbehalve een straf. Jan en Erika kwamen elkaar voor het eerst tegen in Jeugdsoos Atlantis in Oldebroek. Om precies te zijn op 3 januari 1976. Ze waren toen allebei 18. “Wat mij triggerde waren haar mooie blauwe ogen, haar verzorgde uiterlijk, haar mooie kleren, maar vooral ook de rust die zij uitstraalde.” 

Het tweetal kreeg verkering en ze trouwden op 25 mei 1979. “We waren heel tevreden en gelukkig op ons stekkie aan de Feithstraat. Fijn op korte afstand van haar geliefde stadje Elburg.” 

Jan roemt de ontwikkeling die zijn vrouw doormaakte. “Van een ietwat verlegen meisje tot een zelfbewuste vrouw met veel zelfvertrouwen. Ze was nooit haantje de voorste en reageerde nooit impulsief, maar als het haar te gek ging kon ze met subtiele humor iemand snel de mond snoeren. Altijd bleef ze de rust bewaren en bleef het die ontzettend lieve vrouw.” 


Erika van Olst - van Stormbroek.

Op 4 juni 1988 werd zoon Robert Jan geboren en op 22 november 1994 volgde dochter Martine. “Wat een vreugde in huize Van Olst. Erika kon een nieuwe karaktereigenschap aanboren: moeder zijn!” Jan praat vol trots over de liefde van zijn leven. “Erika had alles voor de kinderen over en was de absolute spil in het gezin.” Ondertussen werkte Jan bij het UWV waar hij tientallen jaren actief was. Erika daarentegen werkte als receptioniste bij ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten in Zwolle. Het leven lacht de ‘Van Olstjes’ toe. Tot het jaar 2005. Toen werd Non Hodgkin, oftewel lymfklierkanker bij Erika geconstateerd. “De klap was enorm groot”, zegt Jan, terwijl hij even opzij kijkt. Hij slikt een keer en een korte stilte volgt: “De kinderen waren nog zó jong en het verdriet was zeer groot toen we ze moesten vertellen dat mama ongeneeslijk ziek was. Erika was een dappere strijder die nooit in paniek raakte en de kalmte bewaarde.” 

Er volgden twee operaties en wonder boven wonder bleef de ziekte weg. “We zagen de toekomst weer zonnig tegemoet. Iris werd de partner van onze zoon Robert Jan en in september 2014 kwam kleinzoon Finn. Een tijdje later kreeg onze dochter Martine vaste verkering met Erwin.” Op 3 oktober werd de 57e verjaardag van Erika gevierd en dat bleek de laatste te zijn. “Het was een mooie, zonnige dag. Nog nooit hadden we haar verjaardag ‘s avonds buiten kunnen vieren, maar toen wel.” 

Snel daarna kreeg Erika buikklachten en het bleek (opnieuw) foute boel te zijn. “Er volgden scans, scopies en onderzoeken. Na een operatie, eind november, werd duidelijk dat ze darmkanker had. Eén van de ergste soorten, volledig uitgezaaid; stadium 4. Ongeneeslijk ziek dus. Ze had de pech dat ze in haar leven twee soorten kanker had ontwikkeld.” De levensprognose was twee jaar, maar al snel werd duidelijk dat dat niet zou lukken. “Wat hád ze een pijn. Complicatie op complicatie en operatie na operatie. Maar ze bleef zó strijdvaardig en klaagde nooit. Was ook niet bang voor de dood. Ze vertelde het tijdelijke, aardse leven in te ruilen voor het Eeuwige Leven waar ze geen pijn en verdriet zou hebben.” 

Op zaterdagmiddag 30 mei sliep Erika in. Jan lag op dat moment in het ziekenhuis met een ontsteking van de zenuw in zijn hoofd. Hij had extreme hoofdpijn. “Begin van de week ben ik opgenomen, maar een dag later mocht ik bij hoge uitzondering naar huis. Er waren twee bedden in de woonkamer geplaatst, zodat we naast elkaar konden liggen. Op vrijdag, dus een dag voor het overlijden van Erika, ben ik weer opgenomen. Ik hield het niet meer van de hoofdpijn. Ik was er de volgende dag niet bij toen ze kwam te overlijden. Daar heb ik het nog steeds moeilijk mee. Pas op maandagmiddag zag ik haar weer; twee dagen na het overlijden. ‘s Avonds ben ik weer naar het ziekenhuis gegaan. Op de dag van condoleren, donderdag, opnieuw naar huis. Daar moest ik bij zijn, hoewel ik me doodziek voelde. Op vrijdag was de begrafenis.” 

In de periode tijdens en na het overlijden van zijn vrouw, ontving Jan veel steun. “Onder andere van familie, maar ook van vrienden en buren. Zoveel kaarten, attenties etc. Heel fijn.” 

Ondertussen rijden we samen naar de begraafplaats in ‘t Harde. Jan geeft de tip om via Hoge Enk te rijden en de Zuiderzeestraatweg te mijden. “Ik rij deze route meerdere keren per week op de scooter”, legt hij uit. “Even de plantjes verzorgen en de grafsteen schoonmaken. Ik wil dat het er netjes uitziet.” 

Terwijl we de kindergraven passeren “ach, ach, wat triest”, lopen we naar het graf van Erika. “Je was het zo waard geleefd te hebben.” Jan leest hardop de tekst die op de steen staat. “Precies zoals het is”, voegt hij er aan toe.

In de rubriek ‘Voor altijd in ons hart’ bieden we een podium aan nabestaanden om het (levens)verhaal te vertellen van een overleden dierbare.
Ook meedoen? Mail naar barry@neomediabv.nl of bel met 085-6202925.

Mail de redactie
Meld een correctie

advertentie
advertentie