Uitvaartverzorgers leiden begrafenis van naaste familie: ‘Zwaar, maar heel mooi om dit zelf te mogen doen’

Uitvaartverzorgers krijgen beroepsmatig veelvuldig met de dood te maken. Maar wat nu als er sprake is van een overlijden in de naaste familie én de keuze gemaakt wordt om ook dan alles rondom de uitvaart te regelen? Deze keer doen Riny en Janita van de Worp uit Wezep hun verhaal in deze maandelijkse rubriek. Ze praten over de moeder van Riny, oftewel Jiskje Van de Worp - Verkuyl (1931-2017) en de vader van Janita; Henk ten Brinke (1940 - 2020). “Natuurlijk zijn deze uitvaarten zwaarder voor ons, maar het is mooi dat we dit mogen doen.”

Barry Wensink

Riny steekt van wal over zijn moeder die enkele weken voor haar 86e verjaardag kwam te overlijden. “Ze was een opgewekt mens en ze hield van de kinderen, kleinkinderen en de mensen om haar heen. Was er echt iets aan de hand, dan zei ze niets en tegelijkertijd kon ze klagen om niets. Ze had ook gevleugelde uitspraken, zoals een futsie melk in de koffie.”

Jiskje is geboren in Friesland en op jonge leeftijd is haar vader overleden. Via omwegen is ze in de oorlog in Wezep komen wonen. “Ze is 1 november 1951 getrouwd met mijn vader. Hebben eerst tijdelijk in een verbouwde schuur achter mijn oma gewoond. Toen na een paar jaar de eerste woningen aan de Bremstraat klaar waren, gingen ze daar wonen”, weet Riny te melden. Hij geeft aan dat zijn broer, tijdens een vakantie in Spanje in 2017, moeders telefonisch niet te pakken kreeg. “We dachten dat ze bij haar schoonzus was, want daar kwam ze iedere maandag- en vrijdagochtend. Om beurten spraken ze bij elkaar af.” Niets bleek minder waar. “Ik ben naar de woning gegaan en daar waren de gordijnen nog dicht. Ze lag in de badkamer en was overleden aan een hartstilstand.” 

Wat betreft de uitvaart was snel duidelijk dat dat niet uit handen gegeven zou worden. Rouwzorg Riny regelde dus ook deze begrafenis. “Een broer van mij reed in de auto met onze moeder om haar over te brengen naar de begraafplaats. Hij reed wat verder door op de begraafplaats dan gewoonlijk, maar daar was een reden voor. Onze moeder gaf altijd aan dat er niet voor niets NL achterop een auto staat: Niet Lopen. Ze had daar een hekel aan. We zijn dankbaar dat we dit voor haar konden doen. Na afloop van de uitvaart sprak ik op de begraafplaats een dankwoord. Direct daarna brak ik en heb ik als een klein kind staan janken”, zegt Riny.

Hij gaat verder: “Natuurlijk was onze moeder op leeftijd, maar haar overlijden kwam toch onverwacht. Juist door deze ervaringen weten wij wat het is om ouders en andere geliefden te verliezen. Daar hebben we tijdens ons werk voordeel van in het begeleiden van nabestaanden. We werken vanuit ons hart en zullen dat altijd op deze manier blijven doen.”

Riny kijkt nog eenmaal terug op wat geweest is. “Ondanks dat we vroeger in het gezin weinig geld te besteden hadden, hebben we een goede jeugd gehad. Mijn moeder was nieuwsgierig en wilde altijd de laatste nieuwtjes weten. Veel verdriet was er ook om onze vader die op zijn 67e is overleden. Toen ik zelf 21 was, overleed mijn zus op 31-jarige leeftijd.”

Janita’s vader, Henk ten Brinke, overleed ruim drie jaar geleden aan de gevolgen van acute leukemie en botkanker. Er ging een periode van ‘ziekenhuis in - ziekenhuis’ aan zijn sterven vooraf. “Hij is anderhalf jaar ziek geweest en moest iedere maand een week lang elke dag van maandag tot en met vrijdag naar het ziekenhuis. Dat heb ik allemaal bewust meegemaakt door telkens mee te gaan.”

Henk ten Brinke was een sportieve man die wekelijks fietstochtjes maakte en veel wandelde. Hij had zijn eigen assurantiekantoor en velen kenden hem. “Dat kwam ook omdat hij veel vrijwilligerswerk heeft gedaan voor onder andere vluchtelingenwerk, WHC, schoolbestuur en kerk. Iedere dag kwam hij hier de krant brengen als hij die zelf gelezen had.”

Janita gaat verder: “We waren vier handen op één buik en hadden aan een half woord genoeg.” Riny begint te knikken. “Jullie hebben hetzelfde karakter van altijd klaarstaan voor een ander.” De laatste maanden van het leven van Henk ten Brinke waren in coronatijd. “Heel vervelend, want dat drukte er een stempel op. Hij had net weer een achterkleindochter gekregen. Vanwege de pandemie verliep de communicatie via videobellen en tóch stond mijn vader te stralen toen hij de kleine aan de andere kant van het raam zag. Pa was binnen en de kinderen stonden buiten. Gelukkig heeft hij haar voor zijn overlijden nog in z’n armen mogen houden. Het was een zachtmoedige man die slecht tegen onrecht kon. Waar mogelijk probeerde hij veel zaken zelf tijdig te regelen.”

Dat was met zijn uitvaart ook het geval. Hij stelde de vraag of Riny de uitvaart op zich wilde nemen. “Het is bijzonder dat we daar ook de kracht voor kregen. Met elkaar maak je dan een bijzondere tijd door.”

Janita haalt troost uit het feit dat de vingerafdruk van haar vader in haar ketting staat (zie foto onder de tekst). “Zo is mijn vader toch altijd dichtbij.”

En verder: “Weet je, bij ons in de tuin stond een skimmia die meer dood dan levend was. Ik vroeg aan mijn vader wat ik het beste kon doen en hij zei dat ik de struik z’n gang maar moest laten gaan. Een tijdje na zijn overlijden was de skimmia verdwenen en stond op deze plek zomaar een vlinderstruik. Wij noemen het een knipoogje uit de hemel.”

In de rubriek ‘Voor altijd in ons hart’ bieden we een podium aan nabestaanden om het (levens)verhaal te vertellen van een overleden dierbare.
Ook meedoen? Mail naar barry@neomediabv.nl of bel met 085-6202925.