Foto:

Column ds. David Rodenburg: Smoezelig

Onze auto mag wel weer een keer gewassen worden. Niet zo gek, na dagen met sneeuw en dooi. Maakt niet uit hoe, als het maar gebeurt. Thuis met een emmer en spons, of even naar de wasserette. Hij ziet er smoezelig uit.

Een vergadering in de kerk. We zijn gewoon om na het welkom niet meteen 'aan te vallen' en de agenda af te handelen. Eerst even rust. Een moment aandacht voor een paar woorden uit de Bijbel. Daar samen over nadenken. Dat is geen verplicht nummer. Eerder een kleine oefening: wat is onze roeping? In dienst van Wie doen we dit kerkenwerk? De vergadertafel moet geen boksring worden waarin we elkaar te lijf gaan. Je mag dan wel kerk zijn, maar niets menselijks is ons vreemd.

Daarna spreekt de voorzitter een gebed uit. Logisch, zo zijn onze manieren. Maar één opmerking blijft bij mij haken. Hij heeft het over 'onze smoezelige levens'. Zonder het breed uit te meten. Hoeft ook niet. Veelmeer ingetogen en nuchter: zo staan de zaken.

We gaan samen niet eventjes de kerk organiseren en we zijn ook niet de mensen die God wel eens even zullen vertegenwoordigen in deze wereld.

Sneller dan je denkt

Begrijp me goed: je néémt je verantwoordelijkheid en gebruikt je talenten. Je ziet de positieve dingen. Maar er gaat genoeg mis. zo'n stralende vertoning is het niet altijd. Eh, understatement? Als er een kerk is in Nunspeet, laat die dan het verlangen naar zuiverheid koesteren. Niet wanhopig of depressief. Juist niet. Want de God die wij dienen is vol vergeving. Hij weet dat wij niet zonder kunnen.

Ik zie in gedachten onze auto wegrijden bij de wasserette. Blinkend en glanzend. Maar over een poosje komt die wel weer terug. Kan niet missen. Die smoezeligheid loop je vanzelf weer op.

Gaat sneller dan je denkt. Hij zal niet de enige zijn.

Dick Baas
Meer berichten