Foto: Dick Baas

Column Ingrid Slaa: Maar zes jaar

  Column

4 mei 2018. Prachtig weer en daarom besluiten mijn dochter en ik op de fiets naar het Verscholen Dorp te gaan voor de herdenking. Toch een goed half uur fietsen. Onderweg denk ik aan de mensen die in de oorlog hebben gezorgd voor de bewoners van de onderduikhutten. Stiekem het bos in met eten, drinken en andere spullen. Lopend of fietsend, zwaarbepakt en vast niet over zo'n mooi fietspad als er nu ligt. Wat een moed om dat voor een ander te doen.

Na de herdenking bij het kamp gaan we naar de gedenksteen aan de Tongerenseweg. Want helaas, niet alle bewoners hebben het onderduiken in het bos overleefd. Acht mensen zijn door de Duitsers opgepakt. Eén van hen is in gevangenschap overleden. De anderen zijn gefusilleerd. De laatste, ja de laatste, was een 6-jarig jongetje.

Hoe heeft iemand dat kunnen doen? Ik kan het niet bevatten. Ik zie vlak voor mij een jongetje van misschien negen jaar. Hij draagt een keppeltje met een afbeelding van Donald Duck. Wat een heerlijk joch. In de oorlog zou hij zijn leven niet zeker zijn geweest, net zoals dat 6-jarig jongetje.

De toekomst van kinderen

Ik kijk naar mijn dochter. Wij zijn beiden in vrijheid opgegroeid. Het lijkt zo gewoon. Maar dat is het niet. Het is heel bijzonder. Iets om heel erg dankbaar voor te zijn. We hebben de ruimte om te leven zoals wij dat willen, om ons leven in te vullen volgens onze diepste overtuigingen. Dat zien we terug in onze democratie. Ook in Nunspeet.

Als politieke partijen in onze gemeenteraad werken we allemaal vanuit onze eigen overtuiging. En toch zetten wij ons gezamenlijk in voor hetzelfde doel: ervoor zorgen dat het in Nunspeet goed leven, wonen en werken is.

Als ChristenUnie doen we dat omdat we ervan overtuigd zijn dat iedereen meetelt en dat we verantwoordelijk zijn voor de toekomst van onze kinderen. Door dat jongetje van ze werd me weer duidelijk hoe belangrijk dat is.

Meer berichten




Shopbox