Collectebus

30 september 2024 om 09:09

Vorige week werd er rond etenstijd aangebeld. Een vriendelijke dame met een collectebus. Voor mensen met een spierziekte. Gelukkig kan ik met een QR-code wat overmaken, want kleingeld hebben we al lang niet meer in huis. 

We raakten aan de praat en ze vertelde over de verschillende reacties die je krijgt als je met een collectebus voor de deur staat. Soms onverwacht: Opgeschoten jongeren die je achternalopen met de vraag of zij ook iets in de bus mogen doen. Of een dame met weinig te besteden die het hele huis afzoekt naar collectegeld om na en paar minuten met een paar schaarse muntjes terug te komen. Daar doe je het voor. Maar er zijn ook mensen die met stickers bij de deur al aangeven een collectant niet op prijs te stellen. Dat is ieders goed recht. Waar ik wel moeite mee heb zijn mensen die domweg de deur niet opendoen als er iemand met een collectebus staat: "Laat maar, het is een collectant."

Dit zette mij aan het denken. Allereerst maakt het mij kwaad dat mensen iemand die zich vrijwillig inzet voor een ander zomaar voor een dichte deur laten staan. Zo ga je toch niet om met iemand die bij weer en ontij de straat opgaat om te collecteren? Dit zijn juist de mensen die we als samenleving moeten koesteren, Neemt het aantal vrijwilligers dat zich inzet voor een vereniging, kerk of goed doel niet al jaren af? Niet dus. Wanneer ik bij het CBS en andere organisaties naar de cijfers kijk, lijkt dit over de laatste 15 jaar eigenlijk wel mee te vallen. Tijdens corona was er weliswaar een dip, maar vorig jaar zat de inzet van vrijwilligers weer op het niveau van voor de pandemie. Ongeveer de helft van alle mensen is betrokken bij vrijwilligerswerk. Hier zitten natuurlijk allerlei nuances in, maar toch is het beeld positiever dan ik had gedacht. Het blijkt maar weer: de harde cijfers geven een ander beeld dan mijn onderbuikgevoel. Al had ik het liefst een hartverscheurende column geschreven over de niet-te-stoppen-neergang van onze maatschappij. Ik word tot de orde geroepen en gerustgesteld door de data. 

Jammer voor de column, maar goed voor mijn CDA-hart, want juist de vrijwillige inzet van mensen voor onze maatschappij staat bij ons hoog in het vaandel.