Column Arnold Bergmans: Winter op herhaling in Nunspeet

13 februari 2026 om 10:00 Column

Net als je denkt dat we het ergste gehad hebben, komt de winter toch nog even terug. Een paar redelijke dagen, wat zon op het erf, water dat zonder problemen uit de kraan stroomt. Heel voorzichtig durf je dan te denken: het voorjaar komt eraan.

En dan verschijnt er weer zo’n bericht: min vier, min drie in de nacht. Voor veel mensen betekent dat een extra sjaal om of de autoruiten krabben. Voor ons betekent het dat in de stallen alles weer dicht moet. Leidingen leeg laten lopen, kranen afsluiten, controleren en nog eens controleren. Want één bevroren leiding is genoeg voor een hoop extra werk.

Het gewone werk gaat immers altijd door. Dieren wachten niet tot het dooit. Water moet er zijn, elke dag opnieuw. En na een winter waarin we al het nodige hebben meegemaakt, voelt zo’n nieuwe vorstperiode als extra tijd in een wedstrijd die je dacht uitgespeeld te hebben.

We beseffen heel goed dat dit geen wereldprobleem is. Terwijl wij bezig zijn met leidingen en koppelingen, spelen er wereldwijd veel ernstiger zaken. Oorlogen, onzekerheid, zorgen die vele malen groter zijn dan een paar graden vorst. Dat perspectief verliezen we niet.

Maar het is wél onze dagelijkse realiteit hier in Nunspeet. Onze verantwoordelijkheid. Onze zorg. Hier begint de dag vroeg als het vriest. Hier lopen we onze rondes over een wit berijpt erf, in een stilte die prachtig is, maar ook scherp en koud.

En eerlijk is eerlijk: het heeft ook iets moois. De heldere ochtendlucht, het knisperen onder je laarzen, de rust van een winterlandschap. Alleen zou dat plaatje net wat meer ontspannen zijn zonder de angst voor gesprongen leidingen.

Deze week wordt het zachter, zeggen ze. Wij hopen het. Gewoon water uit de kraan, zonder voorzorgsmaatregelen. Gewoon vooruitkijken naar het voorjaar.

Wij zijn er klaar voor.