Column Arnold Bergmans: Seizoensveranderingen in Nunspeet

18 februari 2026 om 10:00 Column

Wie in Nunspeet woont, heeft eigenlijk vier keer per jaar een nieuw decor. Je hoeft er geen uren voor te reizen. Tien minuten fietsen, soms minder, en je staat midden in een landschap dat met het seizoen meebeweegt.

In de winter wordt het stil. De kleuren verdwijnen, maar de lijnen worden zichtbaar. Kale takken tekenen zich scherp af tegen een bleke lucht. Soms ligt er rijp over de heide, een dun laagje dat alles even sprookjesachtig maakt. Het bos lijkt in rust, maar onder de grond gebeurt van alles. Voor wie goed kijkt, is zelfs de winter vol leven.

In de lente lijkt het bos voorzichtig adem te halen. Frisgroene blaadjes ontvouwen zich alsof ze eerst toestemming moeten vragen. De heide is nog bescheiden, maar overal klinkt leven: vogels die hun territorium afbakenen, spechten die ritmisch op bomen tikken. De lucht ruikt vochtig en nieuw. Wandelaars groeten elkaar nét iets opgewekter, alsof iedereen voelt dat er weer ruimte komt. 

De zomer brengt een ander tempo. Het bos wordt voller, donkerder bijna. Het zonlicht valt in vlekken op de grond. Fietsers trekken in lange slierten over de paden, toeristen ontdekken wat wij al jaren weten: dat dit stukje Veluwe iets bijzonders heeft. Op warme dagen hangt er die typische geur van dennen en droog zand. Het bos beschermt tegen de hitte en nodigt uit om even stil te staan.

En dan de herfst: misschien wel het mooiste seizoen hier. Alsof iemand met een schilderspalet door de bomen is gegaan. Geel, oranje, diep rood. De grond kraakt onder je voeten. Paddenstoelen duiken op waar je ze niet verwacht. Het bos laat los, letterlijk en figuurlijk. Het is een seizoen van vertraging. Van nadenken tijdens een wandeling, terwijl de wind door de toppen ruist.

Misschien is dat het mooie van wonen in Nunspeet: de natuur herinnert ons eraan dat verandering normaal is. Dat elke fase zijn eigen waarde heeft. Groei, bloei, loslaten, rust: het hoort er allemaal bij.

We hoeven er niet ver voor te zoeken. Het ligt gewoon om de hoek.

Wanneer bent u voor het laatst bewust het bos ingelopen; niet om ergens te komen, maar gewoon om te kijken wat het seizoen met ons landschap heeft gedaan?