Mensenrechten

Ter ere van het 50-jarig bestaan van Amnesty Nunspeet verschijnt maandelijks een column over mensenrechten in Nunspeet Huis aan Huis.

23 februari 2026 om 11:55

Een jaar geleden zijn mijn man en ik naar Nunspeet verhuisd. Wat ons trok was de rust en de ruimte, weg van de stedelijke anonimiteit en het toenemende omgevingsgeluid. 

Onbekenden begroeten elkaar hier op straat, viel ons op, en in winkels wacht iedereen meestal geduldig op zijn beurt. Als je een keer pech hebt met je auto of fiets, krijg je van alle kanten hulp aangeboden. Aansluiten bij lokale organisaties verliep ook soepel voor ons. We voelden ons daardoor vrij snel op ons gemak in deze nieuwe woonomgeving. Maar als ik lokale media volg, vooral online, zie ik helaas ook een andere kant. Lees bij de lokale nieuwsberichten maar eens alle negatieve en cynische commentaren van lezers. Dat is natuurlijk in heel Nederland al een tijdje gaande, maar ik kan dit gedrag toch niet helemaal rijmen met mijn persoonlijke ervaringen in Nunspeet. Wat zou iemand nou bewegen om bijvoorbeeld bij een aankondiging van een leuke activiteit voor LHBTI+- inwoners kwetsende opmerkingen te plaatsen? Of waarom toch zoveel racistische opmerkingen onder berichten over inbraak of diefstal? We mogen met z'n allen bezorgd zijn over wat er in deze wereld gebeurt en angst hebben voor het onbekende, maar hoeveel ruimte bied jij anderen op dit mooie stukje Veluwe? Ik ben al zeker 25 jaar lid van Amnesty International. Vooral omdat ik het belangrijk vind hoe anderen wereldwijd hun nek uit steken om mensenrechten te bewaken en te bevechten. Maar ik kan zelf ook wat doen! Dus sinds ik in Nunspeet woon ben ik actiever, landelijk en bij de lokale werkgroep, die dit jaar al 50 jaar bestaat.
Het is een enorm voorrecht om in een land als Nederland te mogen leven en dan ook nog in zo'n prachtig dorp als Nunspeet. We hebben al ruim 80 jaar geen oorlog en onderdrukking gekend, maar tegelijk zien we dat de verworven ruimte en vrijheid voor sommigen onder druk staat. Als LHBTI+-ers, mensen met een migratieachtergrond of mensen met een beperking zich hier niet echt aangesloten kunnen voelen, is dat een veeg teken. Als arbeidsmigranten onder erbarmelijke omstandigheden moeten werken en wonen, is dat beschamend. Als sommige kinderen niet in het reguliere schoolsysteem passen en daardoor langdurig thuis op de bank zitten, is dat schadelijk.

“Iedereen wordt vrij en met gelijke rechten geboren”, aldus de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (1948). Laten we dat uitgangspunt in ons dagelijks leven toepassen. Om te beginnen door alle dorpsgenoten zich niet buitengesloten of onveilig te laten voelen, op straat en online.