Hobbelige kelderklasse moet weg plaveien voor gezond seniorenvoetbal bij Vierhouten’82

Het rumoer op het voetbalveld in Vierhouten op zaterdagmiddag is weer terug. Waar het een aantal seizoenen op ‘de mooiste dag van de week’ werd gebruikt door spelende kinderen of vogels die er hun toevluchtsoord van hadden gemaakt, rolt de bal weer aan de Elspeterbosweg. “Het gaat boven verwachting”, geeft Boaz van den Broek als teamleider van het tweede elftal van Vierhouten ‘82 aan.

Nick Hoekman

Het tweede elftal? Dat zou in theorie moeten betekenen dat er in Dorpshuis Horsterhoek óók nog ergens een eerste elftal verstopt moet zitten. Niks is minder waar, het nieuw opgezette équipe voetballers in het groen-witte tenue van Vierhouten’82 is expres ingeschreven als tweede elftal en komt daarmee uit in de reserve 6e klasse. De absolute en voetbalcultuur-technisch volop geprezen kelderklasse. “Lager dan dit kan niet”, glimlacht Van den Broek. Het credo voor dit seizoen is duidelijk: eindelijk weer een zaterdagteam in de benen helpen bij Vierhouten’82. “We willen gewoon zoveel mogelijk plezier maken dit seizoen, het team bij elkaar houden en dan kijken of we van de reserveklasse naar de competitie voor eerste elftallen kunnen verkassen. Dat is wel de doelstelling uiteindelijk.” En qua prestaties gaat het voorspoedig: de Vierhoutense formatie, dat speelt tegen teams als DSV’61 5, Elspeet 3, OWIOS 7 en ‘t Harde 5, is met achttien punten uit zes wedstrijden ongeslagen.

Liefdesnest

De reserve-zesde-klasser is een allegaartje van voetballers uit Vierhouten en wijde omtrek. Een van de spelers komt zelfs uit het Noord-Hollandse Hoorn. Nee, in Vierhouten is geen steenrijke oliesjeik neergestreken die wild met een zak duiten aan het strooien is om de vereniging naar grote hoogtes te stuwen: de liefde bracht Joery Koenen naar het Veluwse dorp omdat zijn vriendin Marissa daar vandaan komt. “En zo zijn er nog wel een paar spelers die via-via bij ons terecht zijn gekomen.”

Digitale slaapzak

Met een selectie van 25 spelers, zit het team qua breedte goed. “Maar we weten ook: een x aantal spelers kan niet altijd. Daar hebben we ook wel serieus rekening mee gehouden, vandaar die 25 man.” Met een dergelijke groep zou je haast denken dat er lootjes aan te pas komen om te bepalen wie er mee mag doen. Van den Broek heeft er een eigentijdse oplossing voor in het leven geroepen die doet denken aan de tijd dat je nog met een slaapzak voor het postkantoor moest gaan liggen om concertkaartjes te bemachtigen: “Je moet je aanmelden. Twee weken voor de wedstrijd gaat die aanmelding op zaterdagmiddag 13.00 uur open, dat moment is voor iedereen duidelijk. We gaan met maximaal zestien man op pad: en wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Binnen twee uur is de lijst altijd vol.”

En ook de tegenstanders vinden het mooi dat de awayday naar Vierhouten’82 weer op de kalender staat. “We staan in de regio wel bekend als een bijzondere club. De ploegen vinden het ook leuk om hier naartoe te komen. ‘Oh ja, dat is die vereniging met maar twee kleedkamers in het dorpshuis.’ Dat is best bijzonder. Na de wedstrijd blijven de meeste tegenstanders nog lekker in het dorpshuis hangen, het leeft hier echt weer.”

Voor de voetbalromanticus heeft het wel wat: een dertigtal paar voetbalschoenen vanuit het dorpshuis, waarvan de noppen als kleine hamertjes op de tegels slaan, die vervolgens halt moeten houden voor passerend verkeer op Het Frusselt. Het thuispubliek heeft het team vanaf dag één in de arm gesloten, tot verbazing van Van den Broek zelf. “We speelden de eerste oefenwedstrijd op een koude, natte woensdagavond. Maar er stond er gewoon veertig man langs het veld. Dat is voor Vierhouten-begrippen echt waanzinnig. En dat aantal blijft ook gewoon komen, weer of geen weer.”
Met, als het aan Van den Broek ligt, volgend jaar een écht eerste elftal. Maar hoe haalbaar is dat plan eigenlijk?

Zelf is de teamleider gematigd positief. “De kans acht ik net zo groot als het plan om weer een elftal te vormen bij de club. We begonnen aanvankelijk met negen man, maar je bent zeker achttien spelers nodig. En toen dachten we al: ‘het wordt moeilijk, maar het is niet onmogelijk.’ Zo sta ik er nu óók in. Voor een eerste elftal in de reguliere competitie moet je gaan voor een team met kwaliteit. Dat is wat lastiger, maar niet ondenkbaar. Helemaal niet wanneer je als speler niet aan de bak komt in het tweede van Nunspeet of zo, maar wel in een eerste team zou willen spelen: wij kunnen dat bieden.
Aan de achterkant zien we mogelijkheden voor een team in de standaard competitie. Maar het is nog geen zekerheid.”