BEGERIG

In vargeliek met wat d’r in de Oekraïne gebeurt stelt ’t helemaole niks veur. Toch zat ’t Hendik  veurege wèke knap hoge. ’t Veurval, a-j ’t al zo numen kunt, in Oldebroek. ’t Worden veur um ene grote lijdensweg, ’t feessien bie de buren. Buurvrouw Grietje  was tachtig eworden en um dat een mense zoiets  niet elke dag aoverkump kwamp d’r een strave borrel veur op taofel met een hele preuze zutig- en hàttigheid. Da-s noe net ietsies veur um, want hee zol model kunnen staon veur een zutekouw, umme ’t zo mar is te zeggen.

De taarte loeren ‘m al een hele tied an veurdat ’t mes d’r in gunk. Ze mochn zichzelf bedienen. Drieksien die veur um an de beurte was, is een bettien beverig. Ze snee-j mar wat veur ’t vaderland heer. Dat gaf Hendik de gelègenheid umme zien slag te slaon. Een bonke gebak extra lag veur ’t griepen. Mar deur de begerigheid verleur hee de contraole aover zichzelf en wat slimmer was, ok aover zien anders zo vaste hand. ’t Worden een miezerig klein sneegien wat hee op zien schötteltien leut vallen.

Buurman Drikus kreeg de helfte van wat hee had verklongeld d’r bie. Hendik kon wel janken mar hiel zich in. De buurman smeren ongewild nog wat zolt in de wonde deur demonstratief op te marken: ‘Jonges jonges, hier kom ik de wienter wel mee deur’, gevolgd deur een diepe zuch aover zoveule èterieje. Hee hef d’r vervolgens onmundig lange aover edaon veurdat hee ’t hele stuk taarte in de sloeke had zitten. Met tussendeur een gezichte d’r bie van: hoe kreeg ik dit in vredesnaam weg.

Een ware màttelgang veur onze Hendik die um ’t gebak wel van ’t schötteltien had willen kieken. ,,Zon bonke zutigheid hoef ik in gien tachtig jaor weer”, zei hee met een knipeugien tegen zien Grietje. En richting Hendik: ,,Ie bint zeker niet zo’n liefhebber a-k zie wat veur een klein bettien as ie oe of heb esneden.” Die wis van ellende niet wat te zeggen en haopen allenig mar dat zien begerigheid achter de kaken was blieven stèken. Gauw op andere gedachen komen. Mar dat zat ‘m niet glad. D’r was nog een stuk taarte aover ebleven. Hendik wachen op de vraoge van Grietje waie eur van dat restant zol willen verlössen.

Die vraoge kwam niet. In plaatse daorvan streek zee Teunis, de Belgische hàddershond aover de kop en zei, met de ene hand in de richting van ’t gebak: ,,Zo jonge, ie heb ok een bettien feest, dit is veur oe mannegien.” Hendik zien gifbèker mos töt op de leste druppel lege. In dit geval zien jonge jenever. En die smaken ok egees niet meer.

Luu, doet ‘dr kalm mee heer.

Groetenisse van Gait.