Dromen, tintelen en verheugen

De bladeren vallen zacht en stilletjes naar beneden, de straat is één groot kleurenpalet. Normaliter is dit mijn mooiste jaargetijde, laat het maar stormen en regenen, ik werd daar rustig van.

Een tevreden behaaglijkheid viel dan als een warme deken over mij heen. Ik hoefde niet meer eropuit om te genieten van een terras, strand of een fietstocht, om me vervolgens onrustig te voelen wanneer ik thuis bleef. Maar dit keer is alles anders, de herfst werkt juist averechts. Het is alsof de vallende bladeren een metafoor zijn voor mijn stemming. Alsof bij elk vallend blad, de kleur uit mijn hart verdwijnt en er een dorre dofheid overblijft. De bladeren, met bruin omkrulde randen, liggen modderig en verlept in de goot, ze zijn vergeten hoe kleurig en met hoeveel plezier ze slechts een paar weken geleden nog fier aan de takken wapperden. Daar liggen ze te verpieteren. Precies zo voel ik mij.

Ooit - wat lijkt dat eeuwen geleden - kon ik in een deuk liggen om niets. Mijn eerste vakantiebaantje was bollen pellen, in een groep fietsten we zestien kilometer heen en ook weer terug, we kenden geen vermoeidheid en slapeloze nachten. We fantaseerden over onze toekomst en niemand van ons droomde van een baan als accountant of belastingcontroleur, we wilden de wereld redden. Zijn we geworden wie we wilden zijn? We streden tegen snelwegen dwars door de natuur, de wapenhandel, de kernenergie. Bevlogen waren we, geen dor hart maar eentje vol vuur. We kenden geen jaloezie. We hadden zo vreselijk weinig nodig om ons blij te voelen.

En nu. Ik weet het even niet meer, het is een onbestemd gevoel, ik mis iets maar ik weet niet wat. Deze somberheid komt niet door de oorlog die mijn huiskamer binnenkomt, ook niet door de honger, armoe en de overstromingen in de wereld. Maar wat is het dan wel? Is het leven een gewoonte geworden, te comfortabel misschien? Waar is de tinteling en het verheugen gebleven?

Laat me maar een tijdje, ik kan gewoon niet altijd sprankelen en stralen, dit ben ik ook. Ik zal moeten leren accepteren dat ik op dit moment mijn leventje niet omarm, hoe vreselijk moeilijk dit laatste ook is. En wie weet, wanneer ik hier goed doorheen kom, kan het een opening zijn naar iets moois. Maar nu nog niet.

Ina de Wilde