Boer vs. natuur

Sinds de boerenprotesten lijkt het alsof je moet kiezen voor de boer en tegen de natuur of omgekeerd. Ik vind dat ongemakkelijk. Ik ben voor allebei. 

Ik voel mij zeer verbonden met de Veluwse boer. En ik ben trots op mijn eigen boerenwortels. Voor de Nunspeter klinkt Kootwijkerbroek misschien als de verkeerde kant van de A1, maar voor mij zijn het juist die familiebanden die maken dat ik mij zo met de Veluwe verbonden voel. Trouwens, in Kootjebroek weten ze ook wel wat protesteren is. 

Maar ik ben ook echt een natuurmens. Ik vind het prachtig dat de wolf teruggekomen is (ik heb mij voorgenomen de film zeker te gaan bekijken), om herten en zwijnen tegen te komen tijdens een wandeling of mountainbiketocht door het bos of om een ijsvogel, een visarend of een zeearend te zien jagen langs het Veluwemeer. Misschien is de overeenkomst wel dat zowel de boer als de natuurliefhebber een gevoel van vrijheid zoeken en ervaren in hun vak. En er zijn wel meer overeenkomsten te bedenken, want zowel de boer als de natuurliefhebber leeft niet voor het moment, maar is bezig met de volgende generatie. 

Er zijn ook veel boeren die het goede zoeken voor de natuur en veel natuurliefhebbers die het liefst zo lokaal mogelijk kopen, direct uit de tank melk drinken als het kan en lokale groenten, fruit en vlees (of niet) ambiëren boven het gefabriceerde spul wat de hele wereld rond heeft gereisd en naar plastic smaakt. Vrijheid, de lokale verbinding en de volgende generaties. Wellicht daarom dat de protesten zo fel zijn, omdat de boeren zich juist in hun vrijheid beknot voelen door een landelijke of Europese overheid (niet lokaal) die de lastige keuzes te lang voor zich uit geschoven heeft en niet aan de toekomst dacht. 

Ik moet bekennen dat ik geen expert ben op het inhoudelijke vraagstuk, maar vind het wel lastig dat er zo vanuit tegenstelling (bijna loopgraven) geredeneerd wordt. In mijn hoofd zijn de natuur en het boerenbestaan twee zaken die gewoon bij elkaar horen. Het is net als met vrijheid en verantwoordelijkheid, die kunnen ook niet zonder elkaar. Vrijheid zonder verantwoordelijkheid leidt tot chaos en geweld, verantwoordelijkheid zonder vrijheid is beknellend en dooft iedere vorm van plezier en creativiteit. 

Ik hoop dat de beleidsmakers, de boerenvertegenwoordigers en natuurorganisaties in staat zullen zijn oplossingen te vinden die zowel vrijheid als verantwoordelijkheid in evenwicht houden en ik wens ze daarbij wijsheid toe, voor de toekomstige generaties.

Egbert Ribberink