Column politiek: Vertraging

Op het moment dat ik dit schrijf zijn de verkiezingen voor de Provinciale Staten en Waterschappen net een aantal weken achter de rug. Het stof is nog niet neergedaald. Provinciaal zijn nog veel puzzels te leggen en landelijk wordt koortsachtig overlegd over de vraag hoe nu verder en is er sprake van ‘vertraging en versnelling’ in het stikstofdebat. Dat schiet natuurlijk niet op. En wat daarbij opvalt: er ligt vooral veel nadruk op de verschillen.

Inmiddels ben ik een jaar raadslid in onze mooie gemeente. Er is veel gezegd en geschreven over ons raadsbreed akkoord. Onder politicologen, en ook onder plaatselijke journalisten, zijn de meningen hierover verdeeld. In de praktijk merk ik dat het enorm helpt om gezamenlijk resultaten te behalen. Denk aan het realiseren van sportcentrum De Wiltsangh, de herziening van de stationsomgeving, collectieve steun voor maatregelen  om armoede tegen te gaan en gezamenlijke inzet voor bijvoorbeeld woningbouw en opvang van vluchtelingen in onze gemeente. Dit gaat beter en sneller omdat er op deze punten een goede samenwerking in de raad is.

Maar tegelijkertijd krijg ik ook regelmatig de vraag van inwoners op wie ze dan over drie jaar moeten stemmen. Dat vraagt van ons dat we transparant zijn in onze opvattingen, de keuzes uitleggen die we maken en op een  open manier debatteren in commissies en raad. 

Daarom zijn we erg blij met het gesprek dat we recent, op ons initiatief, in de commissie Algemeen Bestuur hebben gehad over de regels over geheimhouding. Openbare bespreking is de norm, alleen als het echt niet anders kan is geheimhouding aan de orde. Wat me soms wel opvalt in het debat is de vraag wat de potentiële kiezer er morgen van vindt nog te vaak leidend lijkt te zijn. Terwijl veranderingen in de samenleving tijd kosten en vaak een kwestie zijn van de lange adem.

Toch zie ik de bereidheid om samen te werken als basis om resultaten te behalen. We zien landelijk de pijnlijke gevolgen van een gebrek aan samenwerking: een vastgelopen woningmarkt, onvermogen om tot gezamenlijk stikstofbeleid te komen, een nog niet opgeloste opvangcrisis en vooral heel veel chagrijn en onvrede.

Laten we plaatselijk blijven zoeken naar de overeenkomsten, resultaten behalen en open debatteren over de verschillen. 

Dat voorkomt een hoop vertraging.

Gerben Pluim
Fractievoorzitter ChristenUnie