Interactief belevingsobject Tweede Wereldoorlog in Nunspeet

De weduwe van dit jaar overleden Daniël Otten heeft het interactieve belevingsobject in gebruik gesteld dat is geplaatst in de bomenrij voor de Hervormde Dorpskerk in Nunspeet. Zij deed dit door aan de handel te draaien waardoor het verhaal over Daniël Otten hoorbaar wordt over het wegvoeren van zijn opa. 

Wijnand Kooijmans

Daniël was de zoon van Annie Otten-Wolff die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd opgepakt en ter dood gebracht door de Duitse bezetters. 

Nunspeet was de eerste van in totaal zeven gemeenten waar een interactief belevingsobject is geplaatst. Hiermee wordt een verhaallijn verteld over de Joodse geschiedenis. Bijna alle plekken liggen in de buurt van het Westerborkpad dat Joden moesten afleggen van de schouwburg in Amsterdam naar Kamp Westerbork. Voor Annie werd eerder al een Stolpersteine aangebracht in de stoep voor het pand waarin destijds kapper Van Koot was gevestigd.

Annie woonde in 1944 met haar 5-jarige zoon Daniël op een onderduikadres in Hulshorst. Zij was weduwe: haar man was huisarts en kwam in 1938 om het leven bij een ongeval. Op 18 juli 1944 werd Annie gearresteerd tijdens een bezoek aan kapper Van Koot in Nunspeet door toedoen van de fanatieke Jodenjager F.J. Jansen. Annie werd eerst ondergebracht in de marechausseekazerne aan de F.A. Molijnlaan en later overgebracht naar Kamp Westerbork. Vandaar werd ze op transport gezet naar Duitsland waar ze in 1945 om het leven werd gebracht in Kamp Belsen-Belsen. 

Haar zoon Daniël overleefde de oorlog wel omdat zijn vader niet van Joodse afkomst was. Het fragment dat te horen is, is het verhaal hoe hij aan zij  opa vroeg wat die ging toen op het moment dat opa op de trap stond met een rugzak. ‘Ik ga een lange reis maken”, zo kreeg de toen 4-jarige Daniël te horen. Onderaan de trap werd opa naar buiten geduwd waarna diegenen die hem oppakten met een harde klap de deur dichtsloegen. Zijn moeder was ook getuige.

Daniël geeft aan deze gebeurtenis altijd te hebben onthouden. Het was voor hem de eerste confrontatie met de misdaden van de Duitse bezetters. Het verhaal is voor zijn dood nog met hem besproken en met zijn volledige toestemming geplaatst. 

Namens de gemeente waren naast wethouder Mark van de Bunte namens de gemeente Nunspeet nabestaanden van de getroffen familie aanwezig.

De zeven objecten hebben in vrijwel alle gemeenten dezelfde uitstraling en zijn ontworpen door een extern bureau. Alleen in de gemeente Elburg is gekozen voor een iets afwijkend object omdat de plaatsing is binnen het beschermd stadsgezicht van Elburg.