Fokko neemt medaille in ontvangst

Mensen met een verstandelijke beperking tot bewegen krijgen, dat is het doel van Stichting Blij Bewegen. Dat krijgt vorm door een volkdansgroep in Harderwijk en in Nunspeet een zwemgroep. Een groep van 37 zwemmers komt elke zaterdag samen in De Wiltsangh om onder begeleiding te zwemmen. Dit weekend vierde de stichting haar 50-jarig jubileum. De persoon die al sinds het begin meezwemt, de welbekende Nunspeetse Fokko, kreeg hiervoor een medaille van burgemeester Céline Blom, die ze onder luid gejuich om Fokko’s nek hing.

Johanna Sijbel

Fokko vertelt: “Ik heb mijn A-diploma, mijn B-diploma en mijn C-diploma. En van zwemvaardigheid heb ik ook alle diploma’s.” Op de vraag of er veel veranderd is de afgelopen vijftig jaar, vertelt hij over de wisseling in leiding. Ook de wisseling van zwembad wordt benoemd. “Ik vind het in de Wiltsangh leuker dan in de oude Brake. Hier zijn mooie lichtjes in het water.”

Vrijwilligers Annieta Rietveld en Gert Niebeek kijken toe. Zij zwemmen al decennialang wekelijks mee om een oogje in het zeil te houden. “Dat is hard nodig”, lacht Gert Niebeek. Hij kwam zo’n 25 jaar geleden via-via bij Blij Bewegen terecht. “De deelnemers kunnen soms wispelturig zijn en ineens het bad uitlopen achter andere bezoekers aan bijvoorbeeld. Ze hebben niet altijd door wat wel en niet kan.” 

‘Hier zijn mooie lichtjes in het water’

Annieta Rietveld is al vanaf 1990 betrokken bij de groep. “Zelfs met het plannen van mijn vakantie houd ik rekening met Blij Bewegen. Ik wil het liefst wekelijks aanwezig zijn. Juist omdat ik al zo lang betrokken ben, ken ik de groep goed en door mijn ervaring in de gehandicaptenzorg kan ik soms net wat beter inschatten wat nodig is dan een gemiddelde vrijwilliger.”

Een wekelijks feestje
Hoewel er deze week extra enthousiasme heerst, is het zwemmen elke week een feestje. Wanneer iemand jarig is wordt er gezongen, en bij binnenkomst wordt iedereen persoonlijk begroet. “Zo voelen ze zich gezien”, legt Annieta uit.

Vervolgens is het omkleden en met zijn allen het bad in. Twee personen badpersoneel letten vanaf de kant op de veiligheid en geven opdrachten. Voor zwemmers met zwemdiploma zijn de opdrachten gericht op zwemmen, in het ondiepe gaat bewegen meer spelenderwijs.
“Dat kan heel gevarieerd zijn”, vertelt Gert die zich tijdens de activiteiten altijd in het ondiepe bevindt. “We gooien over met een bal of duiken naar items onder water bijvoorbeeld. Sommige cliënten springen enthousiast op mijn rug om te stoeien, anderen moeten juist heel laagdrempelig in beweging worden gebracht door ze simpelweg aan de hand te pakken en een rondje te lopen.”

Ogen in je achterhoofd
“Maar in het bad is het ook goed opletten”, vult Annieta aan. Zij zwemt tussen de cliënten in het diepe deel. “Sommige nieuwe deelnemers overschatten zichzelf. Daardoor hebben we wel eens iemand moeten redden van verdrinking. Dat is allemaal gelukkig goed afgelopen, maar het was geen fijne ervaring. Voor beide kanten, want de cliënt is geen tweede keer komen zwemmen.
Toen een cliënt haar heup brak tijdens het springen van een startblok zat de schrik er ook goed in. Je moet echt ogen in je achterhoofd hebben.”

Veiligheid staat voorop. Springen van het startblok mag nu alleen nog met personeel eromheen, mensen met epilepsie krijgen een rode badmuts op, zodat ze extra goed opvallen als ze een epileptische aanval krijgen en er is een dubbele lijn om de overgang van het ondiepe naar het diepe duidelijker te maken. 

‘Er wordt nogal wat geroddeld, maar dat tolereren we niet’

Ook sociale veiligheid krijgt veel aandacht. “Er wordt nogal wat geroddeld”, gaat Annieta verder. “Maar dat tolereren we niet. Als er iets is, kunnen cliënten dat bij de vrijwilligers aangeven. Een goede, positieve sfeer is heel belangrijk. We hebben ook heel bewust geen competitie-element in onze sport toegevoegd, zo draagt alles bij aan veiligheid.”

Om de prijs voor de sport laag te houden, bestaat de groep helpers in het water uitsluitend uit vrijwilligers. Acht personen komen wekelijks helpen, maar dat mogen er best wat meer worden van Annieta. “Als een paar mensen verhinderd zijn, hebben we al een probleem. We hebben op zijn allerminst vier vrijwilligers nodig om de activiteit door te laten gaan, maar dan is het keihard werken.
We hebben geen kleine groep: bijna veertig mensen met een verstandelijke beperking in het water, daar heb je aardig wat ogen voor nodig. Wie het leuk lijkt om zich bij onze vrijwilligerspoule te voegen, kan zich bij mij melden.”

Lees hier een uitgebreider sfeerverslag van de medaille-uitreiking en bekijk daar ook meer foto’s van het feestelijke moment.