Hans Tijmes in gesprek met oud-brandweervrouw Yvonne Krol-Versluys

Brandweer Nunspeet staat midden in de samenleving, daar horen ook brandweervrouwen bij. Helaas, de laatste jaren niet. Dat ligt niet aan het korps want, na hun opleiding, werken ze samen met brandweermannen in een uitrukteam. Ik heb met Yvonne Krol-Versluys afgesproken op haar naaiatelier Draadkracht aan de Industrieweg, waar zij ondermeer brandweerkleding herstelt. 

Yvonne (60) getrouwd, en moeder van drie volwassen kinderen. Vol passie praat zij over de periode dat zij als vrijwillige brandweervrouw in actie was. “Mijn interesse voor de brandweer begon bij mijn man, die beroepsbrandweerman is, en mijn schoonvader, die bij het korps Nunspeet zat. Later sloten ook onze twee zoons zich aan: één volgt de opleiding in Rotterdam, de ander zit bij het korps Nunspeet.”

“Toen ik 29 was kwam er een vacature vrij. Aangestoken door boeiende verhalen van het thuisfront, ben ik samen met Margriet Mol gaan solliciteren. Want één vrouw dat mocht niet, men vond dat je ook een beetje steun aan elkaar moest hebben. Na een indringend gesprek met Kees de Kovel, de voormalige burgemeester (van 1986 tot 2002) vroeg hij of wij het wel zeker wisten. Want de kazerne moest ook voor vrouwen geschikt gemaakt worden. Zoals een toilet, kleedruimte en wasgelegenheid, dat kostte veel geld. We waren allebei heel serieus, dat blijkt ook wel met 22 en 25 dienstjaren achter de rug. Wij kregen precies dezelfde 3-jarige opleiding als de mannen, hulpverlening en brandbestrijding. Tijdens de opleiding mag je, op gepaste afstand van een brand, hand en spandiensten verlenen. Na de opleiding kan je actief worden ingezet.”

“Dat betekent dat je opgepiept kan worden en plaats kan nemen in een brandweerauto. Een standaardploeg bestaat uit zes personen. Te weten: bevelvoerder, chauffeur/pompbediener en 4 manschappen.

Bij brand gaan nummer 1 en 2, als het veilig is, met ademlucht naar binnen en rapporteren aan de bevelvoerder. Die beslist over blussen of redden. Afhankelijk van de melding kun je ook worden ingezet bij een ongeval of liftopsluiting. Van onze mannelijke collega’s horen we vaak dat een team met brandweervrouwen en - mannen meer mans is. Vrouwenogen ervaren soms andere details die aanvullend in een uitruk van belang zijn.”

“Op mijn 55e ben ik gestopt. Het was verantwoordelijk, uitdagend en dankbaar teamwerk waarmee we onze inwoners kunnen helpen en beschermen. Maar ook dat wij als brandweervrouwen in Nunspeet hebben bewezen dat wij in het korps er toe doen en een voorbeeld kunnen zijn voor andere vrouwen die in een team willen werken. Ik kijk terug op een mooie tijd.”