Wilfred Boerendans is helikopterpiloot in Afrika ‘Het was absoluut de beste keuze voor mijn gezin’

Wilfred Boerendans uit Elburg koos niet voor een ‘baandichtbij’, maar juist voor één aan de andere kant van de oceaan. Hij vliegt voor de olie- en gasindustrie in Afrika en combineert zijn werk met een druk gezinsleven in Nederland. “Ik zie mijn kinderen nu meer dan toen ik in Nederland werkte.”

Johanna Sijbel

Wilfred Boerendans was 26 toen hij besefte dat zijn baan in de installatietechniek niet zijn droombaan was. Hij besloot een proefles vliegen te nemen om te kijken of hij zijn jongensdroom kon waarmaken. “Maar vliegen in een vliegtuig viel me tegen. Er zat weinig uitdaging in, want het vliegtuig vliegt veelal uit zichzelf, ik voelde dat ik meer uitdaging nodig had.” Ervaren piloten wezen hem op helikoptervliegen. “Een helikopter moet constant in balans gehouden worden, alsof je op een skippybal probeert te balanceren. Bij het opstijgen is het juist als een wild paard dat je moet temmen. Ik was na de proefles razend enthousiast. Dit was wat ik wilde.” De opleiding voor helikopterpiloot is echter een stuk duurder dan die voor vliegtuigpiloot. De bank vertelde de 26-jarige dat ze geen leningen meer verstrekten voor deze opleiding. Maar vastbesloten zijn droom achterna te gaan, leende hij geld van zijn ouders. “Dat was nog voordeliger ook.” 

Olie en gas

Wilfred Boerendans werkt als helikopterpiloot in Afrika voor de olie- en gasindustrie. “Dat is financieel aantrekkelijk”, licht hij toe. “Daardoor kon ik mijn lening binnen tien jaar terugbetalen.” Eerst zette hij in Nederland www.123helikoptervluchten.nl op om mensen mee te nemen op pleziervluchten. Zijn eerste fulltimebaan vond hij in Thailand. Zijn vrouw Jeanine zou met hem meegaan, maar omdat daar onvoorzichtig om werd gegaan met de veiligheid, kwam hij via banen in Duitsland en Engeland en boven de Noordzee in Afrika terecht. 

In Engeland zou hij ‘twee weken op, twee weken af’ werken, dus de helft van de tijd was hij in Engeland; de andere twee weken bij zijn gezin. “Maar al snel veranderde het naar ‘drie weken op, één week af’. We overwogen met onze kinderen naar Engeland te verhuizen, maar piloten die ik sprak hadden nooit langer dan een paar jaar op dezelfde plek gewerkt. Die onzekerheid wilden we onze kinderen niet aandoen. Daarom bleef onze thuisbasis in Nederland en ging ik ‘vier weken op, vier weken af’ werken in Afrika.” Daar brengt de helikopterpiloot mensen van en naar het booreiland. “Eigenlijk ben ik een veredelde buschauffeur. De jongens die ik vervoer, stappen in en vallen binnen twee tellen in slaap. Ik denk dat een buschauffeur meer interactie heeft met zijn passagiers dan ik.” 

Reddingshelikopter

In Afrika doet de ervaren piloot regelmatig trainingsvluchten met de reddingshelikopter. “Dat zijn de mooiste vluchten. Gelukkig hebben we het nog nooit ‘voor het echie’ moeten doen, maar als een team samenwerken en een plan maken, is geweldig.” Hij stelde zich dan ook ten doel om voor zijn veertigste captain op een reddingshelikopter te zijn. “Dat is niet gelukt. Ik ben wel first officer, maar voor captain heb ik meer vlieguren nodig. Die kans gaf ik op toen ik mijn baan in Engeland inruilde voor deze baan. Nu vlieg ik maar twee tot drie dagen per week. Maar ik heb geen spijt: het is absoluut de beste keuze voor mijn gezin.” Op een dag hoopt hij als vaste baan op een reddingshelikopter te vliegen. “Maar de jongens die dat werk doen, geven het niet zomaar op, dus het is moeilijk om er tussen te komen.”

Gezin

Wat het gezin betreft: dat is zes man sterk: Wilfred, zijn vrouw Jeanine en vier kinderen in de leeftijd van 3 tot en met 11 jaar. “Omdat Jeanine een eigen bedrijf heeft, is ze flexibel in haar uren en dat werkt prima in combinatie met mijn baan.”

Toen de helikopterpiloot na de geboorte van zijn dochter een poosje in Nederland werkte, merkte het gezin dat dat ook niet ideaal was. “Ik ging ‘s ochtends vroeg weg en kwam laat weer thuis. Daardoor zag ik de kinderen alleen tijdens het avondeten en dan was ik zelf ook helemaal gaar. Nu haal ik de kinderen uit school, ga met ze naar afspraken en kijk ik bij hun sport; dingen die ik niet zou kunnen met een ‘normale’ 40-urige werkweek. Wel is het de eerste twee à drie dagen altijd wennen. Dan komen alle prikkels van het drukke gezin op me af.”

Wat de vader van vier van te voren onderschatte, zijn de sociale afspraken. “Die moeten nu allemaal in de helft van het jaar gepropt worden. En ik ben door dit werk ook vrienden verloren, ‘want Wilfred is er toch nooit’.” Daarnaast vindt zoon Jens (9) het moeilijker als zijn vader weer vertrekt. “We hebben er nooit zo’n ding van gemaakt, dus in principe is het voor de kinderen normaal dat ik de ene maand wel en de andere niet thuis ben. Maar de kinderen beginnen het meer te begrijpen. Afscheid nemen wordt voor hen vaak lastiger dan toen ze jonger waren. Gelukkig is er FaceTime om de binding te houden. Anders had ik dit werk nooit kunnen doen.”