Achter de voordeur

In Nunspeet zijn er veel vrijwilligers. Veel van hen zijn de 65 jaar al lang gepasseerd. Een vrijwilliger van 80 jaar is geen zeldzaamheid. Laatst sprak ik één van onze oudere vrijwilligers, die mij een beetje met pretoogjes vroeg wat ik nu weer op hem afgestuurd had. Iemand, bleek later onze stagiair, had aan zijn deur gestaan met een vragenlijst en toen hij vroeg wat de bedoeling daar precies van was, antwoordde onze stagiair: “dat hij even achter de voordeur wilde komen kijken”. Nou, zei onze vrijwilliger tegen mij, dat was toch volkomen ongepast. Dat hoort toch niet?

Gelukkig maakten we er een dolletje over. De stagiair had het wat raar verwoord. Hij was bezig met wat wij noemen ‘preventieve huisbezoeken’. Een vrijwillig gesprek voor alle 75-plussers van Nunspeet met een persoon van Welzijnsinstellingen Het Venster of SWN over het ouder worden, het sociale netwerk, financiën, gezondheid en vrije tijdsbesteding. Het belangrijkste doel is mensen bekend maken met wat welzijn, zorg en de gemeente voor ouderen kunnen en willen doen, en aan de andere kant ook signalen opvangen over wat er speelt en nodig is om ouderen zo goed en zo lang mogelijk thuis te kunnen laten wonen.

Maar mijn gesprekspartner had natuurlijk wel een punt. Wij zijn als Nederlanders erg gehecht aan onze privacy. Achter de voordeur ben je thuis. Daar ben je jezelf. Veilig. Met je gezin, je geliefden, je hobby’s en je eigen ideeën over wat wel en niet hoort en juist is. Thuis zijn, jezelf zijn. Huisvrede. Ook zo’n mooi woord omdat te beschrijven. Iets om te koesteren, blij mee te zijn en daarom laten we niet zo maar iedereen achter onze voordeur toe. En terecht.

Maar wat als het achter jouw voordeur oorlog is? Of ontzettende eenzaamheid? Wat als je je enorm verveelt en geen idee hebt wat te doen? Wat als er zorgen zijn over geld, over relaties, over je gezondheid of zelfs of je nog wel lang thuis kan blijven wonen? Of wat als je die zorgen niet over jezelf hebt, maar juist over je buren? Onze gevierde ‘privacy’ is in wetgeving verankerd en staat nu soms in de weg van een eerlijk en open gesprek over hoe het nu achter jouw of mijn voordeur gaat. Dan moet het misschien van een welzijnsinstelling komen, hoe onbehouwen het personeel misschien soms ook uit de hoek kan komen. Gelukkig kent onze vrijwilliger ons als SWN goed en wist hij van onze doelstellingen. Voor alle anderen bij wie onze stagiair op de tenen getrapt heeft bij zijn rondgang langs de deuren: mijn excuses, hij bedoelde het goed.

Egbert Ribberink