Jaap Frens stopt met vlaggen, maar blijft bij vv Nunspeet actief op vele fronten

Hij is één van de mensen bij de voetbalvereniging Nunspeet die je tot de laatste van de Mohikanen kunt rekenen. Mensen voor wie hun passie een tweede huwelijk is. Jaap Frens verdiende als drijfveer van de sponsorcommissie vele tonnen voor zijn club, stak veel tijd en energie in het begeleiden van de jeugd, zat enige tijd in het bestuur en deed diverse andere taken zoals het verkopen en onderhouden van reclameborden.

Dick van der Veen

Toen de club tien jaar geleden zonder assistent scheidsrechter kwam te zitten en zijn maatje Henk Hup hem op Rhodos belde liet hij ook daar zijn hart spreken en zich er op 59-jarige leeftijd nog voor strikken.

“Het enige wat ik moest doen was zes punten voor Nunspeet verdienen”, zegt hij met een lachend gezicht. Dat zijn er veel meer geworden, maar dan niet door onsportief vlaggen. Met zijn grote betrokkenheid was hij ook in deze functie van onschatbare waarde. 

Nu, na tien jaar, vindt hij het tijd voor opvolging. Maar dan toch: “Als ze helemaal klem zitten wil ik ze nog wel een paar keer uit de brand helpen hoor.  Ik ben overigens bang dat als ‘ze’ er in de vereniging er lucht van krijgen er van andere kanten aan me zal worden getrokken. Maar goed dat mijn vrouw me zoveel vrijheid heeft gelaten, zo meelevend is, want dan had ik dit nooit kunnen doen. Ze was het buurmeisje van de`toenmalige penningmeester Jan Mulder. Ik kon in de jeugd redelijk meekomen en zo is het kwartje gevallen. We hebben destijds de bruiloft bij de voetbal gevierd. Dat was een voorwaarde van mijn kant.”

Op die vakantie in Griekenland was het ook zijn echtgenote die haar grote gunfactor inbracht en erop aandrong om Henk toch maar zijn zin te geven. “Ik heb het gedaan onder één voorwaarde. Er volledig bijhoren en niet om half twee met een tasje onder de arm aan komen kakken. Ik heb steeds de volledige voorbereiding meegemaakt. Trainers als Van de Velde, Gerritsen en Hoekman kwamen en gingen. Vorig jaar wilde ik er al mee stoppen. Op dat moment kwam Werner Pluim voor de groep te staan. Die heb ik in de jeugd al meegemaakt en het was beste leuk om met hem op te trekken. Je leert van iedereen wat.”

Jaap maakte zich in zijn beginperiode bij de club verdienstelijk voor de jeugd. “We hadden toen ik weet niet hoeveel teams. Je schuift van het een in het ander en maakt het hele arsenaal door van pupillen tot a-junioren.

Op een gegeven moment zei ik tegen voorzitter Miedema dat er heel weinig reclameborden waren geplaatst. Om er met mijn grote mond aan toe te voegen dat ik er voor zou zorgen dat nog voor de kerst een hele rij zou worden geplaatst. Dat deed ik met leasecontracten voor drie jaar, waarbij de vereniging de kosten voor de borden voor schoot.”

“Al vrij snel begonnen de alarmbellen te rinkelen en werd me verzocht er mee te stoppen, want de kas kon het niet meer trekken. Toen zijn we maar gauw weer op het oude systeem teruggeschakeld. Och. Dat was een tijd dat bestuursleden, het waren er een stuk of twaalf à vijftien, zelf het onderhoud deden. Dat kan vandaag de dag niet meer door de sterk gewijzigde omstandigheden. Het mooiste werk was toch de sponsoring en de businessclub. Ik sluit de contracten af bij de bedrijven zelf. Vanmiddag heb ik er drie op een rij. De meeste mensen hebben er geen idee van hoeveel tijd daar in gaat zitten. Regelen van een fotograaf en allerlei andere bijkomende zaken.”

Frens is ook de man van het schoolvoetbal; “Dat werd door de politie in Nunspeet georganiseerd. Daar kwam tien jaar geleden een eind aan. Het einde ervan tekende zich af. Ik heb een aantal mensen om me heen verzameld en we hebben de schouders er onder gezet. Met nieuwe sponsoren is het fenomeen overeind gehouden.”

Er zijn weinig functies die Jaap niet heeft verricht binnen de voetbalvereniging. “Behalve het voorzitterschap. Dat is niks voor mij hoor. Laat mij maar regelen buiten de schijnwerpers. Ja, we zijn waarschijnlijk een uitstervend ras. Van ’s morgens vroeg tot in de avonduren op het veld, waarbij Henk Hup het extreme voorbeeld is. Met hem heb ik de meeste contacten. 

Hij en ik en onze vrouwen maken deel uit van de zogenaamde groep veertien. Zeven echtparen die er een jarenlange vriendschap op na houden. Vogels van diverse pluimage die de meeste uiteenlopende functies binnen de vereniging verrichten. Er hangt zelfs een reclamebord van ons.

Met de zeven mannen maken we de kleedkamers schoon op vrijdagmorgen. Een kantinebeheerder, een verzorger, elftalleider, verkoper van reclameborden enzovoort. Een paar keer per jaar nemen we de hele accommodatie onder handen.

Ik verkoop de reclameborden en moet ze potdorie ook weer schoonmaken….Die sociale contacten zijn van onschatbare waarde. We trekken er jaarlijks een keer samen op uit.”