Toerist in eigen dorp

Ik heb een haat/liefde verhouding met toeristen. Elk jaar rond april word ik weer overvallen door het ongemak. Op zoek naar een parkeerplaats in het dorp verzucht ik ‘oh ja, het is weer zo er’. Amper een parkeerplaats te bekennen, twijfelende bestuurders, mensen die wel of niet over willen steken en zwalkende fietsers. Voordat ik het weet loop ik te foeteren en te mopperen en in het ergste geval te schelden tegen de persoon die toch echt niet moet denken dat ze MIJN parkeerplaats in beslag kunnen nemen!

Tegelijkertijd geniet ik ervan. Het is niet voor niets dat toeristen naar deze omgeving komen. We wonen hier mooi, toch? Bos, heide, water. Goed verzorgde fietspaden en frisse lucht. Natuurlijk zijn er anderen die hier ook van mee willen genieten.

Ook geniet ik van de bedrijvigheid, zeker na een aantal bedompte coronajaren. Toen was het mistroostig op straat. Mensen liepen gehaast, er werd niet uitgebreid gekletst of geslenterd. De gezellige drukte van nu kan ik dan ook echt waarderen.

Het opgeknapte dorpsplein doet mijn hart ook goed. Spelende kinderen in de fonteinen, ijsjes etende mensen op de terrassen en de omliggende bankjes, het is gezellig hier.

Mijn eerste twee jaar in Nunspeet was ik bewust toerist in eigen dorp. Ik ging naar alle marktjes en festiviteiten, fietste iedere keer een andere route, en maakte foto’s van al het moois. Nu is daar de klad een beetje ingekomen, hoog tijd om daar verandering in te brengen. Het kijken naar een omgeving door de ogen van een toerist kan verrassend leuke ontdekkingen opbrengen! Zo wil ik nog altijd een keer naar het Verscholen Dorp. Misschien komt het er dit jaar eindelijk van? En die beruchte zwijnen, daar heb ik er ook nog nooit een van gezien… ik ga maar weer eens op zoek.

Welke verborgen parels in Nunspeet raden jullie mij nog meer aan? En welk stukje Nunspeet kan jij eens gaan bekijken door de ogen van een toerist? Wie weet geeft je dat wel een herwaardering van dat wat anders zo ‘gewoon’ lijkt.

Marit Hofman