Portret Jan Geurts: ‘Sommige kinderen worden groot door tijd, anderen door wat het leven van hen vraagt’

Jan Geurts (1975) is een man die overal waar hij komt een vrolijke indruk achterlaat. Wie hem ziet in zijn restaurant in Nunspeet, tussen de gasten, de geuren uit de keuken en het gezellige geroezemoes, zou bijna vergeten hoeveel levenservaring achter zijn warme glimlach schuilgaat. 

Arnold Bergmans

Zijn verhaal begon niet in de drukte van een restaurant, maar op een boerderij in Putten, waar het leven werd bepaald door hard werken, eenvoud en verbondenheid met de natuur.

Jan groeide op als jongste van vijf kinderen in een hecht boerengezin. Het leven draaide om dieren, land en het ritme van de seizoenen. Iedereen hielp mee en verantwoordelijkheid kwam al vroeg. 

Ingrijpend verdriet
Maar zijn jeugd werd ook gekenmerkt door ingrijpend verdriet. Op elfjarige leeftijd verloor hij zijn zus door een tragisch ongeluk, een gebeurtenis die diepe sporen achterliet in het gezin. Enkele jaren later overleed zijn vader aan kanker. Plots stond zijn moeder er alleen voor, met steun van de kinderen.

Ondanks alles moest de boerderij doorgaan zoals zijn vader dat had gewild. Jan hielp mee waar hij kon. Nog maar een jongen van 14 met de schouders van een volwassene. Hij ging naar de technische school, leerde timmeren en metselen, maar maakte zijn opleiding niet af: “Alle handen waren thuis nodig.” Juist in die periode leerde hij wat doorzetten werkelijk betekent: niet opgeven, ook als het zwaar is.

Sommige kinderen worden groot door tijd, anderen door wat het leven van hen vraagt

Over zijn jeugd is hij eerlijk: “Niet alleen zwaar, maar ook vormend. Sommige kinderen worden groot door tijd, anderen door wat het leven van hen vraagt.” Op zijn zeventiende stond Jan al op eigen benen en huurde hij een woning in Putten. Een jonge man die al vroeg leerde dat je, hoe moeilijk het soms ook is, elke dag opnieuw kunt beginnen.

Jan Geurts - Foto: Arnold Bergmans

Plannen voor de toekomst
Hij ontmoette Ingrid. “Het voelde niet als vuurwerk, maar als thuiskomen.” Samen bouwden ze een leven op in ’t Harde, waar een warm gezin ontstond en plannen groeiden voor de toekomst.

Die toekomst kreeg vorm in Nunspeet waar zij samen een restaurant begonnen. 

Het voelde niet als vuurwerk, maar als thuiskomen

Met Ingrid, hun kinderen en later een bijna-schoonzoon vormt het bedrijf een echte familieplek. Jan zelf staat niet graag op de voorgrond, maar zijn aanwezigheid is overal voelbaar. Hij houdt van humor, zoals die keer dat hij tegen de buren grapte dat hij naar Portugal zou emigreren, om na twee weken vakantie gewoon weer terug te keren alsof er niets gebeurd was.

Het leven heeft hem niet gespaard, maar ook niet gebroken. En misschien is dat precies wat hem typeert.