Column Arnold Bergmans: Voetbalhart op de Veluwe

Het nieuwe jaar is begonnen. Januari, die maand waarin de feestverlichting weer is op geborgen, goede voornemens hun eerste scheuren vertonen, en het gewone leven zich weer gewoon aandient, Voor de Veluwse voetbalclubs betekent dat; terug bij moeders. Terug naar het trainingsveld, waar het kunstgras glimt in de ochtendmist en een penetrante geur de kleedkamer vult. De feestkilo’s moeten eraf en daar zorgen de trainer en zijn technische staf maar wat graag voor. “Hard werken”, klinkt het bevel, terwijl de spelers hun rondjes rennen. Het lijkt alsof het voetbalhart van de Veluwe weer collectief gaat kloppen.

Niet elke club blijft echter thuis. Voor sommigen lonkt de zon. Trainingskampen in Spanje, Turkije of zelfs de Canarische Eilanden. Betaald door weldoeners, trouwe sponsoren die het zichzelf kunnen veroorloven en er bovendien graag bij zijn. Voor hen is zo’n trip niet alleen een investering in hun club, maar ook een welkome ontsnapping aan de Nederlandse maand januari, met zijn grijze luchten en eindeloze regenbuien. Een beetje luxe, een vleugje exotisch gras en het gezelschap van gelijkgestemde liefhebbers; wie zou daar nee tegen zeggen?

Toch voelt deze winter vreemd. Net als vorig jaar (en het jaar daarvoor) lijken echte winterse dagen ver te zoeken. De Veluwe, met haar prachtige bossen en heidevelden, toont zich deze januari in een palet van natte bruintinten. Vriezen? Slechts een handvol nachten. En dan komt de dooi alweer, alsof Koning Winter te lui is om door te zetten. Volgende week wordt het zelfs acht graden, een temperatuur die meer bij maart lijkt te passen dan bij januari.

Voor veel Veluwenaren blijft het een punt van discussie. Waar zijn die krakende vorstnachten gebleven, de lagen sneeuw die het bos een magisch tintje gaven? Wie herinnert zich nog de tijd dat het Leersumse Veld en de IJsselrand dagenlang bedekt waren met ijs, en kinderen met rode wangen op schaatsen rondzwierden? Nu is het vooral modder waar we tegenaan kijken. Geen sneeuwpoppen, geen dikke sjaals. Het voelt alsof de winter zich steeds verder terugtrekt, ergens achter de horizon waar wij hem niet meer kunnen vinden.

Maar wat niet verandert, is de trots van de Veluwse voetbalverenigingen. Die blijft altijd overeind, weer of geen weer. Of het nu op een zonnig strand in Spanje is of op een koude, natte woensdagavond thuis: spelers, staf en supporters werken samen aan de toekomst van hun club. Want dat is waar het in januari om draait: nieuwe energie opdoen, sterker worden en dromen van een succesvol voorjaar. Misschien wordt het ooit weer een echte winter, misschien ook niet. Maar op de Veluwe blijft het hart van het voetbal kloppen, ongeacht het weer.

En dat, beste lezer, is iets waar we ons allemaal warm aan kunnen houden.