Column Arnold Bergmans: Ons kent ons op de Veluwe

Vakantie is een tijd van ontspanning, nieuwe plekken ontdekken en even ontsnappen aan de dagelijkse routine. Maar toch is het opmerkelijk hoe we, zelfs als we ver van huis zijn, automatisch aansluiting zoeken bij mensen die uit dezelfde streek of stad komen. Opeens hoor je een bekend accent op de camping in Frankrijk of in een Oostenrijkse berghut, en voor je het weet, sta je samen te kletsen alsof je elkaar al jaren kent. Dat is de magie van ‘ons kent ons’.

 
Op de Veluwe, waar de campings zomers volstromen, zie je dit fenomeen in volle glorie. Mensen uit dezelfde regio vinden elkaar moeiteloos. Of het nou de Gelderlanders zijn die onderling een biertje drinken bij de tent, of de Hagenezen die elkaar op het terras begroeten met een stevige ‘Joh, jij hier?’ Er is meteen herkenning, verbondenheid, een gevoel van gedeelde afkomst. En voor je het weet, deel je niet alleen een gesprek, maar ook een barbecue, een potje kaarten of zelfs vakantieplannen voor het jaar erop. Het mooiste is dat deze verbondenheid zich niet alleen beperkt tot vakantiegangers.

We zien het ook in de sport. Neem bijvoorbeeld Ajax- en Feyenoord-supporters: aartsrivalen in de Eredivisie, maar zodra het Nederlands elftal speelt, staan ze zij aan zij, samen juichend voor Oranje. Opeens telt clubvoorkeur niet meer. Het grotere geheel, de gedeelde identiteit, wint het van de onderlinge verschillen.
Hetzelfde zie je op internationale sportevenementen: ineens zijn we allemaal Nederlanders, ongeacht onze clubvoorkeur of politieke overtuiging. Dit zegt iets moois over de menselijke natuur. We hebben allemaal de behoefte om ergens bij te horen, om herkenning en begrip te vinden, zelfs (of misschien wel juist) als we ons buiten onze vertrouwde omgeving bevinden.

 
Het laat zien dat, hoe verschillend we ook zijn, we in de kern toch altijd zoeken naar wat ons verbindt. In een vreemde stad kan het horen van je eigen dialect of het tegenkomen van een bekend gezicht al een gevoel van thuiskomen geven.
Misschien zit daar wel een les in: in een wereld die steeds individueler lijkt te worden, is verbondenheid belangrijker dan ooit. We hoeven niet altijd hetzelfde te denken of hetzelfde te doen, maar een beetje meer ‘ons kent ons’ zou ons allemaal goed doen. Want uiteindelijk zijn we allemaal mensen, op zoek naar warmte, begrip en een gevoel van thuis, waar ter wereld we ook zijn.