Column Henny Zijlstra: Vrij

Deze week hebben we stilgestaan bij vrijheid. Dit jaar is het 80 jaar geleden dat we bevrijd werden. In Nunspeet denken we vooral aan de Canadese soldaten die dit mogelijk hebben gemaakt. De meeste van deze soldaten waren nog jong. De gemiddelde leeftijd was 26 jaar. 

Beide grootvaders van mijn Canadese vrouw zijn als soldaat naar Europa gekomen. De opa van haar vaders kant had zelfs gelogen over zijn leeftijd om aangenomen te worden in het leger. Hij was nauwelijks 18 jaar toen hij in het noorden van Nederland terecht kwam.

Deze week waren de verkiezingen in Canada hier groot nieuws. Tegen de verwachtingen in kwam de liberale kandidaat als winnaar uit de bus omdat hij zich fel had uitgesproken tegen de plannen van president Trump om Canada in te lijven bij de Verenigde Staten. 

Dit land dat in beide wereldoorlogen hun Europese partners te hulp schoot, ziet nu de eigen vrijheid bedreigd. 

En zo kan de dreiging van oorlog ineens heel dichtbij komen. Niet alleen aan de randen van Europa.

De meesten van ons zijn opgegroeid in vrijheid. Voor ons is vrijheid een vanzelfsprekendheid. In Nunspeet, in Nederland, in Europa. Maar dat is het niet. 

De laatste 80 jaar zijn eerder een uitzondering dan de regel. Sla maar eens een geschiedenisboek open op de bladzijden vóór de Eerste Wereldoorlog. 

We dachten dat de geschiedenis was afgerond met de vooruitgang die we na 1945 geboekt hebben. Wij dachten dat de puzzel van onze wereldkaart nu wel gelegd was en dat dit met handel en democratie in evenwicht zou blijven.

Terug naar Nunspeet. 

Naar wat dit voor ons betekent. Laten we ons realiseren dat ook onze democratie breekbaar is en niet ongevoelig voor sterke mannen die voor alle problemen een eenvoudige oplossing hebben, te beginnen bij het wegzetten van ‘de ander’ als vijand. 

Denk goed na aan wie je onze democratische vrijheid toevertrouwt.