Column Arnold Bergmans: Afslag naar rust

Het leven lijkt soms op rijden over een brede snelweg. Vier banen, strak asfalt, iedereen op weg naar iets. Jong begin je in de rechterbaan, aftastend, zoekend, nieuwsgierig naar wat er allemaal voor je ligt. Alles is nog mogelijk. Je kijkt met grote ogen naar de toekomst, vol plannen en beloften. Later durf je naar links. Je gaat sneller, je haalt anderen in. De wereld lijkt maakbaar en de tijd oneindig. Je carrière, je gezin, je dromen alles dendert door. Tot je ineens merkt dat de weg niet oneindig is. Dat ook de breedste snelweg ooit smaller wordt, dat sommige afslagen maar één keer voorbij komen en dat je soms te laat in de spiegels kijkt.

Elke afslag is een keuze. Een verhuizing, een ander pad, een verlies, een kans. Soms neem je het vol overtuiging, soms met twijfel in je maag. Sommigen gaan er vroeg af, anderen blijven stug rechtdoor razen, bang om iets te missen. Je ziet mensen verdwalen op parkeerplaatsen van het leven, zoekend naar richting. Sommigen proberen achteruit terug de invoegstrook op te rijden, alsof het verleden nog in te halen is. En anderen vallen stil op de vluchtstrook van hun bestaan, kijkend hoe het verkeer langs hen raast zonder nog echt deel te nemen.

Ik ben inmiddels de oprit naar het pensioen voorbij. Niet meer in de linkerrijstrook, maar rustig naar rechts. Geen haast meer, geen deadlines die drukken, geen doelen die moeten. En ineens zie je het allemaal scherper. De snelheid, het lawaai, de druk om mee te blijven doen, de constante vergelijking met anderen. En de rust die komt als je die kramp loslaat. Er is ruimte om om je heen te kijken, om te luisteren naar de motor van je hart en te voelen dat het goed is zo.

Het leven is geen race. Het gaat er niet om wie het snelst of luidst rijdt, maar om wie onderweg de tijd neemt om te genieten van het uitzicht. Om te weten wanneer je gas geeft, en wanneer je durft af te slaan. Want soms ligt je bestemming niet aan het einde van de weg, maar bij een afrit die je bijna voorbij was gereden. En als je even durft te remmen, ontdek je dat juist daar de mooiste wegen beginnen: niet op de snelweg van moeten, maar op de binnenwegen van mogen, waar stilte, rust en voldoening samenkomen.