Column Arnold Bergmans: Groeten kost niets

Ken je dat? Je loopt door de supermarkt, langs misschien wel vijftien mensen, maar niemand zegt iets. Geen glimlach, geen knikje, niks. Gewoon… oogcontact ontwijken, snel langs elkaar schuiven en vooral geen praatje beginnen. Alsof we elkaar niet zien. Of niet wíllen zien. En het rare is: we vinden het allemaal stiekem ongezellig.

Op onze eigen stal, bij de manege en vakantiestalling, merken we het verschil meteen. Mensen die voor het eerst komen, zijn soms wat afwachtend. Even aftasten. Logisch ook, want je komt op een plek waar je niemand kent. Maar gek genoeg gebeurt er dan iets moois: een vriendelijk “goedemorgen”, een grapje over het weer of gewoon een gemeend “Lekker plekje hebben jullie hier”, en ineens gaat alles open. Kinderen lachen, honden kwispelen, volwassenen ontspannen. De sfeer verandert compleet door iets simpels als een begroeting. Het is zó’n kleine moeite. Een knikje. Een glimlach. Iets dat zegt: “Ik zie je.”

We lijken een beetje verleerd hoe dat moet, vriendelijk zijn zonder reden. Alsof het verdacht is geworden om zomaar iemand aan te spreken. “Wat moet die van me?”, denken we dan misschien. Terwijl het vroeger juist normaal was. Op straat, op het schoolplein, zelfs bij het tankstation: een praatje, een opmerking, een stukje menselijkheid. Soms denk ik wel eens: ligt het aan mij? Verwacht ik teveel? Maar zodra ik de stallen uitloop en iemand passeer die zonder enig oogcontact langs me beent, weet ik weer: nee hoor, het is echt aan het verdwijnen. En dat is zonde.

Want weet je wat het mooie is van groeten? Het is gratis. Het kost geen tijd. En het maakt vaak iemands dag net een beetje lichter. Misschien zelfs jouw eigen dag. Laatst liep ik ‘s ochtends vroeg buiten, nog wat slaperig, kop koffie in de hand. Een ouder stel wandelde langs onze stal. Ze zeiden niks. Maar hun hond keek me aan, staart kwispelend, en begon vrolijk te blaffen. Ik lachte. “Hij heeft in elk geval zin in de dag”, zei ik. Ze moesten lachen. “Ja, hij groet iedereen”, zei de vrouw.

Kijk, dacht ik toen. Dat is precies wat we missen: een beetje vanzelfsprekendheid in vriendelijkheid. Een goedemorgen kost niks, maar levert soms meer op dan een volle agenda doet.