Column Alice van de Steeg: Vergrijzing is kans!

Na twintig jaar gewerkt te hebben in de gehandicaptenzorg heb ik vorig jaar de overstap gemaakt naar de ouderenzorg. Zo nu en dan zie ik berichten voorbijkomen over de slechte staat van de zorg in de verpleeghuizen. Eerlijk gezegd heb ik er zelf in het verleden ook wel eens zo naar gekeken.

Als er iets is wat ik afgelopen jaar geleerd heb is dat er op de plek waar ik werk (en op heel veel andere plekken) een enorme betrokkenheid is van goede medewerkers. Er wordt hard gewerkt, maar er is veel ruimte voor warme zorg en wat wordt er goed samengewerkt met naasten. Eenmaal in een verpleeghuis is het leven zeker nog niet voorbij,

Het zal niet verrassen dat we het veel hebben over personeelstekorten, dat we nog meer vrijwilligers nodig hebben en wat technologie voor ons kan betekenen. In veel politieke debatten klinkt vergrijzing en de tekorten van zorgprofessionals als een dreigend onheil. De klassieke gedachte is dat we moeten kijken waar de zorg efficiënter kan. Toch zien we scherper dat we moeten onderzoeken naar hoe de zorg menselijker kan. 

We worden ouder dan ooit. Dat is geen crisis maar een zegen. Mits we ouderen niet (blijven) zien als een generatie die zorg nodig heeft. Het is een generatie die nog lang midden in het leven kan staan, met tijd, wijsheid en betrokkenheid. In onze dorpen zie je het elke dag: ouderen die vrijwilligerswerk doen, die verenigingen dragen, die mantelzorg verlenen, die een oogje in het zeil houden in de straat. Of die melkmoes voor me koken, omdat ik het niet kan. Daarom stellen wij op de plek waar ik werk niet alleen meer de vraag welke zorg heeft u nodig, maar vragen we: wat mogen we u absoluut niet ontnemen?

Hoe kan die zorg menselijker? Dat begint met politieke keuzes. De klassieke scheiding tussen ‘thuis’ en ‘zorg’ past niet meer in deze tijd. We denken na over de inrichting van wijken waar ouderen lang kunnen wonen en waar men omziet naar elkaar. En we richten ons welzijnswerk zo in dat er altijd een vangnet is met goed samenwerken tussen inwoner, zorg en gemeente.

De vraag is dan niet meer: hoe houden we de ouderenzorg betaalbaar? Maar: hoe zorgen we ervoor dat iedereen een betekenisvol leven heeft?