Column Arnold Bergmans: Eén Wereld, Eén Tijd?

Het WK voetbal bracht me op een gedachte waar ik nooit eerder zo bij had stilgestaan. Terwijl duizenden supporters in Amerika een stadion binnenlopen, zet ik hier midden in de nacht een kop koffie. Niet omdat ik niet kan slapen, maar omdat de klok zegt dat het nacht is.

Natuurlijk begrijp ik waarom tijdzones bestaan. De zon komt niet overal tegelijk op. Eeuwenlang was dat een logische en praktische oplossing.

Maar we leven niet meer in die eeuwen.

Vandaag stuur ik in een seconde een bericht naar Australië, vergader online met iemand in Singapore en kijk naar een wedstrijd aan de andere kant van de wereld. Afstanden zijn verdwenen, maar de tijd is achtergebleven.

Wat als we allemaal dezelfde tijd zouden gebruiken? Geen twaalf tijdzones, geen zomer- of wintertijd en geen eindeloos rekenen of iemand ergens wakker maken omdat je dacht dat het daar ook ochtend was. Gewoon één wereldklok.

De zon blijft natuurlijk op verschillende momenten opkomen. Maar maakt het werkelijk uit of je werkdag begint om 08.00 of 14.00 uur? De zon trekt zich niets aan van onze afspraken.

Misschien is tijd de laatste grens die we kunstmatig in stand houden. Een overblijfsel uit een wereld die kleiner was dan de wereld van nu.

Terwijl miljoenen mensen naar dezelfde wedstrijd kijken, leven we officieel in verschillende tijden.

Misschien is de aarde allang één wereld.

Alleen onze klokken hebben dat nieuws nog niet ontvangen.