Chris Dijkhuizen maakt landschappen met eigen twist

Werk van Chris Dijkhuizen (71) is een maand lang te zien in het gemeentehuis van Nunspeet. De officiële opening werd verricht door Leen Bosman. Het kan worden gezien ais een voorproefje van het voornemen van Chris in de toekomst ook zijn atelier aan de Albert Neuhuyslaan in Nunspeet open te stellen voor bezoekers.

Van oorsprong is Chris tennisleraar. ‘Als leraar ben je best een beetje eigenwijs. Daarom heb ik besloten van leraar ook leerling te worden. De keuze viel daarbij op taal en schilderen.” Dan leidde tot les bij Koos Baas voor hij naar de Vrije Academie voor Beeldende Kunst in Nunspeet ging om zich verder te ontwikkelen. Na zijn verhuizing naar de Albert Neuhuyslaan kreeg hij de kans hier een atelier te bouwen en zo meer ruimte te krijgen om de schilderen. “Eigenlijk ben ik hier iedere dag wel mee bezig.”

Chris Dijkhuizen wandelt graag en doet dan vaak inspiratie op voor zijn werken. “Ik vind de omgeving mooi en soms maak ik dan een foto. Zodra ik terug ben dan ga ik er mee aan de slag om hiervan een schilderij op te zetten.”

De Hierdense beek inspireerde hem tot het maken van een schilderij. “Al heb ik het nog iets mooier gemaakt dan het in werkelijkheid al is. Er is een paadje te zien dat er in werkelijkheid niet is. Vooral de lichtinval inspireert mij enorm. Soms ga ik op een speciaal tijdstip naar een plek, bijvoorbeeld om 16.00 uur, omdat de lichtinval van de zon die door de bomen schijnt dan het mooist is.”

Tussen zijn verzameling schilderijen hangt een portret van de kunstenaar zelf. “Dat is gemaakt door Gerrit Bakker. Ik heb hem geschilderd en hij mij.” Dijkhuizen schildert vooral landschappen. “De kleuren vind ik prachtig, de lichtinval. Gemiddeld doe ik drie maanden over een schilderij. De voorraad raakte echter op door de verkoop van schilderijen dus doe ik er nu een schepje bovenop om weer voorraad te hebben.”

Veel van zijn werken berusten op werkelijkheid. Maar soms schept hij ook zijn eigen landschap. Dat gaat bijvoorbeeld om een bos met berkenbomen. “Het boeide mij hoe deze groeien en dan moet er natuurlijk een paadje bij op het schilderij.” Inspiratiebronnen voor hem zijn onder meer het Zandenbos in Nunspeet en het Zilverbeekje in Hulshorst.

Chris verwijst naar de geschiedenis van Nunspeet als kunstenaarsdorp. “Het fundament lag bij schilders die naar Nunspeet kwamen om samen te schilderen. Maar er is ook een nieuw fundament. Dat is de kunstkring. Die ons als kunstenaars met elkaar in contact brengt, ons de mogelijkheid biedt ons werk te laten zien.” Waarbij hij de promotie van de VVV Nunspeet als belangrijk ziet. “Ik ga zelf met jongens schilderen. Zo heb ik al drie schilderijen gemaakt. Het klikt goed met hen. De samenwerking binnen de kunstkring leidt er toe dat het niveau flink is verbeterd. Voorbeelden daarvan zijn te zien in Veluvine waar mooie kunstwerken hangen.” Nunspeet als kunstenaarsdorp gaat weer leven; is dan ook zijn stellige overtuiging. Dat merkt hij ook in gesprekken met toeristen die veel waardering hebben voor al het mooie werk dat in Nunspeet wordt gemaakt. “Er zijn veel mensen bezig met kunst in Nunspeet. Ik zie dat hun niveau flink omhoog gaat.”

Chris vaart ook met een klipper en doet jaarlijks mee aan de race in Enkhuizen. “Dan gaan er zo’n 65 boten het water op. In onze categorie hebben we al tweemaal de eerste prijs behaald. Na zo’n dag schilder ik graag wat ik op het water zie.”

Naast tentoonstellingen gaat hij ook naar kunstmarkten. “Ik ben er op zo’n zeven geweest en heb elf werken verkocht. De balans is nog steeds positief. Soms maak je dan ook een afspraak met mensen die in je atelier willen komen kijken en dat leidt vaak tot de verkoop van een werk. En soms sta je ook gewoon een hele tijd niets te doen.”

Les geven aan beginnende kunstenaars wil Chris Dijkhuizen niet. “Ik heb het les geven altijd mooi gevonden. Maar er gaat veel door je hoofd heen, je bent er altijd mee bezig. Nu ben ik vrij van stress. Al ontmoet ik graag mensen en vindt de omgang met elkaar belangrijk. Je kunt ook leren van elkaar.”