Nunspeetse stichting op de bres voor zwarte bij

De Stichting Dutch Dark Honey Bee Association zet zich in voor de belangen van de zwarte honingbij en het voorkomen dat deze soort uitsterft.

In oktober 2024 is de stichting formeel opgericht door Jacques van Alphen, Natasja Roodbeen en Jacob Bouw. Inmiddels zijn alle nog benodigde formaliteiten vervuld en is de stichting operationeel om te strijden voor, zoals ze zelf aangegeven, een mooie toekomst voor de inheemse zwarte honingbijen.

In 2022 is een proef gedaan in de gemeente Nunspeet om te onderzoeken of het mogelijk was zwarte bijen te laten paren. Toenmalig wethouder Marije Storteboom plaatste het eerste bevruchtingskastje. De proef slaagde, waardoor kon worden vastgesteld dat de Veluwse bossen geschikt zijn voor in het wild levende zwarte honingbijen. DNA-resten wijzen uit dat er tot 98,5 procent bevrucht kan worden in de Veluwse bossen.

De conclusie was dat het de moeite waard zou zijn de proef om te zetten naar een locatie die geschikt is voor het vermeerderen van een zwarte honingbijen populatie levend in het wild. Deze proef heeft plaats gevonden op de landgoederen Tongeren en Welna. 

Plan is dit jaar meerdere volken te plaatsen in de natuur. De jaren daarna wil men dit ook doen, maar zullen - zo geven de drie oprichters aan - de zwermen ervoor zorgen dat er steeds meer zwarte honingbijen in het gebied komen te wonen.

Men gaat ook een paringslocatie inrichten. Dat wordt op dit moment nog noodzakelijk gevonden. Een gezonde populatie zwarte honingbijen moet volgens de oprichters bestaan uit minimaal zeshonderd volken in een zeer groot gebied. Een gebied zo groot als de driehoek Harderwijk, Apeldoorn, Wezep van ongeveer 600 vierkante meter. Maar liever ziet men een nog groter gebied van 1.200 vierkante meter.

Om die reden wordt gehoopt dat veel grondeigenaren zich aansluiten bij het initiatief van de stichting en dat imkers in dat gebied, maar ook aan de randen daarvan, overstappen naar het houden van zwarte honingbijen. Indien dit lukt, kan - zo geven de drie aan - de zwarte honingbij overleven. Er vindt dan een genetische uitwisseling plaats tussen gehouden en niet-gehouden zwarte honingbijen. Volgens hen zorgt dit er voor zowel de natuur als voor imkers voor dat problemen met ziektes, predatoren, parasieten en dergelijke op termijn vanzelf weer oplossen. Dat komt volgens hen alle nectarminnende insecten ten goede.