Joke Passchier neemt na vele decennia afscheid als zweminstructrice

Joke Passchier begon in 1975 als zweminstructrice in een team van zeven bij het destijds pas geopende zwembad De Brake in Nunspeet. Nu, bijna vijftig jaar later, neemt ze afscheid van een groter team van meer dan veertig collega’s. Vier jaar ging ze er tussenuit om thuis te zijn voor de kinderen, maar daarna bleef ze werken voor dezelfde organisatie. Nu echter niet meer in De Brake, dit zwembad sloot afgelopen jaar de deuren, maar opnieuw in een gloednieuw bad: De Wiltsangh.

Johanna Sijbel

Hoewel Joke afscheid neemt van haar 30-urige werkweek, neemt ze nog niet helemaal afscheid van het zwembad. “Bijzonder Zwemonderwijs (BZO) heb ik zelf opgezet in Nunspeet. Kinderen lessen bijvoorbeeld bij BZO, omdat ze autisme hebben, extreme waterangst of een lichamelijke kwaal.” Met dat laatste begon het zo’n twintig jaar geleden. Een meisje met heupproblemen kon niet meekomen met de groep. “Zij zou in een reguliere zwemles nooit haar zwemdiploma kunnen halen. Toentertijd was dat vrij gewoon: deze kinderen leerden niet zwemmen. Ik geloofde echter dat dit meisje het met wat extra aandacht best kon leren, dus ik vroeg of ik haar privéles mocht geven. Uiteindelijk haalde dit meisje niet alleen haar zwemdiploma, ze zwom later zelfs bij de zwemclub.” 

Het opzetten van BZO in Nunspeet ziet Joke als een hoogtepunt in haar carrière. Ze vindt het prachtig om ouders die niet verwachtten dat hun kind ooit het zwemdiploma haalt, te zien genieten bij het afzwem moment. Nog twee middagen in de week blijft ze met deze groep werken. Zo kan ze de kinderen die nu nog op de wachtlijst staan voor afzwemmen, begeleiden en op zoek gaan naar haar opvolger. 

In vijftig jaar heeft Joke veel veranderingen meegemaakt, niet alleen in de gebouwen waar ze lesgaf (de komst van het recreatiebad en bowlingbaan in De Brake en de verhuizing naar De Wiltsangh) of wie ze lesgaf (”Ik geef nu les aan een kind waarvan ik de moeder en oma ook nog aan het zwemdiploma heb geholpen”), maar ook in de manier van lesgeven.
Toen de Nationale Raad Zwemveiligheid in 1998 nieuwe eisen stelde aan het behalen van een zwemdiploma, vonden de instructeurs dat volgens Joke hoog tijd. “Vóór deze nieuwe regels konden kinderen hun zwemdiploma halen zonder ooit hun hoofd nat te hebben gehad. Ze leerden zwemmen, maar een kind dat nooit onder water is geweest, is een angstig kind.”
Ook is het volgens Joke een goede zaak dat instructeurs niet meer op de kant staan, maar in het water zijn. “We hebben meer contact met de leerlingen en zwemles is speelser. Dat is volgens mij voor zowel de kinderen als voor ons alleen maar leuker.”

Haar man ging tien jaar geleden al met pensioen en Joke is blij zich nu bij hem te voegen. “We gaan fietsen, naar musea en weekendjes weg”, lacht ze. “We zijn nu nog gezond, dus we gaan heel veel leuke dingen doen.”

Op maandag 25 maart van 16.00 uur tot 17.00 uur wordt in De Wiltsangh een receptie gehouden waar iedereen welkom is om afscheid te nemen van de zweminstructrice.