Hendrik Hansen bereikt 100-jarige leeftijd

Hendrik Hansen is één van de twee overlevenden van de slavenarbeid aan de Birma-Siam spoorlijn. In verzorgingshuis de Bunterhoek mocht hij zijn honderdste verjaardag vieren. Reden voor locoburgemeester Mark van de Bunte hem met het bereiken van deze mijlpaal te feliciteren namens de gemeente. Burgemeester Céline Blom is op werkbezoek bij de Europese Unie in Brussel.

Wijnand Kooijmans

Iedereen spreekt de jarige aan met Henk. Hij werd destijds kort als militair in Nederlands-Indië ingezet als mitrailleurschutter, maar werd al snel gevangen genomen door de Japanse bezetter. De tweede overlevende is Ed van de Logt die een jaartje jonger is en het feestje rond Hansen bijwoont. De -destijds nog- tieners werden ieder op één van de beruchte hellships naar Singapore gezet en later naar Birma getransporteerd om daar aan de spoorlijn te werken. Slechts weinigen van de in totaal kwart miljoen dwangarbeiders overleefden het.

Na de oorlog werd Hansen beroepsmilitair. In het najaar van 1950 vertrok de adjudant buiten dienst naar Nederland waar hij op 55-jarige leeftijd na veertig dienstjaren met pensioen ging. In Nunspeet was het gezin woonachtig aan de Leopoldlaan in de zogenoemde Belgenkamp. Hier waren veel oud-militairen woonachtig.

Hansen en zijn inmiddels overleden vrouw hadden vijf kinderen. Die herinneren zich nog levendig hoe gedisciplineerd alles in zijn werk ging. “Al weten we dat er militairen woonden die nog strenger waren voor hun kinderen.” In die tijd werden er in de omgeving waar in de Eerste Wereldoorlog Belgische vluchtelingen verbleven, volop nieuwe woningen gebouwd. De kinderen vertellen dat hun moeder voor de bouwvakkers bamiballen maakte, destijds een nog vrij onbekend begrip voor de werklui. Ook werden vaak onderlinge Chinese maaltijden gehouden.

De jarige geniet nog steeds van zijn pensioen. Hij viste graag, maar hield ook vogels. In de Buterhoek heeft hij nog twee parkieten die ’s avonds, zo vertelt zijn buurvrouw, met haar kanarie voor prachtige zangconcerten zorgen.

Ze vertellen hoe hun vader ieder jaar een nieuwe auto aanschafte. “Daar mochten we alleen maar naar kijken. Dat veranderde toen onze moeder was overleden en vader een nieuwe vriendin kreeg. Ineens mocht haar hondje in de auto zitten, ook al bracht dat krassen mee. Het doel heiligt de middelen”, zo gaf hij aan.

Inmiddels zijn er acht kleinkinderen en ook acht achterkleinkinderen. De jongste is één jaar en verschilt daarmee 99 jaar in leeftijd met de jarige job. Die verkeert nog in redelijk goede gezondheid, alleen het gehoor is wat minder.