Boer Jan van Norel protesteerde tegen de stikstofplannen: ‘Boeren zijn een makkelijk doelwit’

De landelijke boerenprotesten die afgelopen maandag ook in Elburg en Nunspeet gevoerd werden, trokken veel bekijks. Vooral de brand op de ovonde in Nunspeet viel op. “Dat er ook gestookt is, kan niet en moet niet”, zegt Jan van Norel. De eigenaar van een vleeskalfhouderij in Doornspijk was bij het protest in Nunspeet aanwezig en blikt terug.

Johanna Sijbel

Volgens de Doornspijker was de sfeer aanvankelijk erg goed. Bij de rotonde aan de Vreeweg deelde een ijscoboer zelfs ijsjes uit om de actievoerders een hart onder de riem te steken. “Hij maakte de opmerking dat het dit jaar nog melkijs was, maar dat we het volgend jaar moeten doen met waterijs. Dat vond ik heel gevat.” 

De sfeer sloeg pas om bij de ovonde rond de stationsomgeving. Volgens Van Norel kwamen daar buitenstaanders bij, die vervolgens de heide in brand staken. Hij baalt hiervan en benadrukt dat dit de boerensector schaadt, omdat ze op deze manier de steun van de burger verliezen. 

De sfeer was aan  het begin van de demonstratie nog goed - Wijnand Kooijmans

Landelijk was een zogeheten zichtprotest langs de weg aangekondigd, maar in Nunspeet werd de weg geblokkeerd. Van Norel kijkt daar nuchter naar. “Daar heb ik geen problemen mee. Zolang we de boel maar heel laten en hulpdiensten erdoor laten.”

Wisselend beleid
Het was niet de eerste keer dat Van Norel meedeed aan een boerenprotest. In 2019 trok hij naar Den Haag. Ook bij toekomstige landelijke acties denkt hij weer van de partij te zijn. Zijn reden: het wisselende beleid van de overheid. 

“Van een aantal boeren in Brabant is hun vergunning afgepakt. Als dat zomaar kan gebeuren, wat zijn vergunningen dan waard? In de stikstofplannen van nu wordt een grens van 500 meter aangehouden rondom een Natura 2000-gebied, maar wat als dat wordt opgerekt naar een kilometer of 2,5 kilometer? Dan kom ik ook in de problemen.” 

Zelfs zonder die aanpassing voelt de boer de druk. Omdat kalverhokken vanaf 2030 groter moeten zijn, staat hij voor een lastige keuze: óf 150 kalveren inleveren, óf een grote schuur bijbouwen. Beide opties kosten geld. 

Uiteindelijk betaalt de consument

“Als ik kalveren wegdoe, verlies ik inkomen, maar als ik de schuur bouw - wat ik het liefste zou doen - heb ik een vergunning nodig. Die aanvraag zal, ook door de stikstofregels, een project van de lange adem worden. 

Er moeten berekeningen worden gemaakt voor stikstof en flora-fauna. Daar zitten enorm veel kosten aan vast, terwijl ons inkomen er niet van stijgt. 

Dat betekent dat we deze innovaties moeten doorberekenen in de prijs van onze producten en zo betaalt uiteindelijk de consument voor deze regels.” 

Boerenkennis
‘Boertje pesten’, noemt hij het. Volgens Van Norel is dit strenge beleid niet vanuit Europa opgelegd, aangezien omringende landen coulanter zijn. Dat vindt hij zonde. “Nederland trekt niet voor niets veel buitenlandse studenten. We hebben veel kennis en met het wegpesten van de boeren, gaat die kennis verloren.”

Omdat boeren zoveel vergunningen hebben, zijn wij gemakkelijk te pakken

De echte oorzaak van het stikstofprobleem ligt volgens hem ergens anders. “Kijk naar de coronatijd. Toen is gemeten dat de lucht nog nooit zo schoon is geweest. Boeren hebben in die tijd hun werkzaamheden niet stilgelegd. Wat wel anders was: de vliegtuigen vlogen niet meer en er werd minder auto gereden. 

Maar omdat boeren zoveel vergunningen hebben en al hun werkzaamheden daarmee in kaart zijn bij de overheid, zijn wij gemakkelijk te pakken. En dat noem ik wegpesten. Daarom protesteer ik.”