Glans?

De afgelopen weken was ik aan het werk bij de IDFA, het Internationaal Documentaire Festival Amsterdam. Ik heb daar de dankbare taak om onder andere regisseurs, producenten en hoofdrolspelers te mogen ontvangen in de bijzondere ambiance van de stadsschouwburg. In de Ajax-foyer (als Feijenoord-fan was dat wel even slikken) hielp ik hen, samen met een geweldig team, aan accreditaties en alle informatie die ze nodig hadden.

Voor mij zijn deze weken ieder jaar een hoogtepunt. Het onderdompelen in nieuwe culturen, het werken aan mijn talen en het opdoen van nieuwe kennismakingen. Van een transfeministisch icoon tot een troonopvolger van een centraal Afrikaans land, tijdens IDFA kom je ze tegen.

Niet alles is glitter en zonneschijn in de documentaire-wereld. Zoals u weet is een documentaire misschien wel het krachtigste wapen om een problematiek aan te kaarten of als aanklacht tegen het regiem van je land. De persvrijheid en vrijheid van meningsuiting die we kennen gelden niet overal in de wereld. Diverse kritische filmmakers zitten momenteel gevangen vanwege het maken van hun films. Zo ook een Iraanse regisseur die ik tijdens het festival sprak. Hij wist dat hij bij thuiskomst eerst drie maanden de gevangenis in moet, als straf voor zijn vorige documentaire.

Op die momenten besef ik dat niet de groteske kroonluchters of het opgepoetste marmer van de stadsschouwburg het festival glans geven, maar vooral de intens dappere voorvechters van vrijheid en transparantie die op gevaar van eigen leven ons durven te laten zien wat we zouden moeten zien. Klokkenluiders wiens tijd soms abrupt wordt stilgezet.

Huiswaarts in Nunspeet gekeerd, voel ik me dankbaar voor mijn vrijheden alhier en voel me door alle unieke mondiale inkijkjes geïnspireerd om onze gemeente met nog meer passie transparanter, groener en socialer te maken. Tenzij we komende maand weer een 14 minuten durende raadsvergadering met nul bespreekstukken hebben en de politiek komkommertijd aanhoudt. De schijn lijkt gewekt dat nu alle partijen raadsbreed akkoord zijn, de politiek verworden is tot een gezapige eenheidsworst. Ook ik ontkom niet altijd aan dit gevoel, hoewel ik besef dat als het akkoord is verwerkt tot collegeprogramma, we naast hoofdlijnen ook de diepte in zullen gaan over verschillen en inhoud. Of dit debat en politiek vuurwerk zal opleveren? Laten we het hopen, want bij deze documentaire is het nu moeilijk wakker blijven.

Sander Kouwenberg (PvdA/GL)