Week van de Pleegzorg: gezin uit Nunspeet krijgt taart

Uit vijf eigen kinderen en twee pleegkinderen bestaat het gezin Van den Helder in Nunspeet. Al worden de laatste twee door iedereen gezien als gewoon behorend bij het gezin en als broertje en zusje. Het jongste pleegkind is net drie maanden, de andere drie jaar.

Wijnand Kooijmans 

In het kader van de week van de pleegzorg werd het gezin verrast met een bezoek van wethouder Jennifer Elskamp die een taart had meegebracht. Met ook de boodschap dat er dringend behoefte bestaat aan meer pleeggezinnen in Nunspeet. Voor het echtpaar Van den Helder is het huidige aantal even voldoende. “Ze zijn allemaal tussen de nul en tien jaar. We krijgen nu ook te maken met tieners in het gezin.” Al willen ze niet uitsluiten dat ze ooit nog eens meer pleegkinderen in het gezin laten opgroeien.

Zij komt uit Groningen, hij uit Nieuwkoop. Ze leerden elkaar kennen omdat hij stage liep bij de kerk waartoe zij behoorde. Na negen maanden verkering trouwden ze. In Groningen deden ze hun eerste ervaring op via netwerkpleegzorg. Later na hun verhuizing naar Ermelo vingen ze jonge delinquenten op. Dat botste, omdat de jongeren niet gewend waren met de liefde om te gaan die hen werd geschonken. Het was voor hen daarom ook een zware tijd. Inmiddels wonen ze in Nunspeet. De vraag kwam opnieuw aan de orde of ze pleegouders wilden worden. Daarop zeiden ze ja, maar wel dat ze geen pleegkinderen voor alleen het weekend wilden. “Die worden vrijdags kapot bij je aangeleverd, vertrekken ’s maandag weer als ze zijn opgeknapt om de volgende vrijdag weer kapot bij je binnen te komen.” Beide pleegkinderen zijn van dezelfde vader en moeder. De vrouw des huizes is voorzichtig in haar bewoordingen, omdat ze vindt dat er al snel oordelend wordt gereageerd. Beide ouders zijn echter verslaafd en kunnen daardoor niet voor hun kinderen zorgen. De eerste moest zes weken in het ziekenhuis afkicken, de jongste van drie maanden kwam na drie dagen al in het gezin van de familie Van den Helder terecht. De oudste kwam als gezond kindje binnen maar drie weken ater bleek hij te lijden aan het syndroom van Down. “De vraag werd wel gesteld of wij hem wilden houden. Maar daarop hebben we volmondig ‘ja’ gezegd. Anders voelde het toch een beetje als abortus. Hij mag ook de rest van zijn leven bij ons blijven wonen.”

Het echtpaar wil de huidige woning wel graag verbouwen of een grotere woning kunnen kopen of huren. Wat hun huidige woning is toch wel wat aan de krappe kant met zeven kinderen. Liefde voor de medemens heeft beide ouders met elkaar verbonden. Ze willen iedereen een open huis bieden vanuit hun relatie met Jezus Christus. “Dat rijke bezit willen we delen met anderen.” Voor ze pleegkinderen opvingen, en met name de tweede, is dit wel eerst overlegd met de eigen kinderen en de familie. ‘Gewoon doen”, zo zeiden de kinderen.

Bij de pleegzorg worden ze begeleid door onder meer de pleegzorgorganisatie en het Leger des Heils. De meeste steun krijgen ze echter toch van familie en vrienden. Al moeten ze wel ieder jaar een pleegzorgorganisatie uitleggen of ze het volhouden